താത്ത!

 

              നീലം മുക്കി അലക്കിത്തേച്ച വെള്ള നിറമുള്ള പോളിയെസ്റ്റര്‍ മുണ്ടും ഷര്‍ട്ടും ധരിച്ചിരുന്ന, വെണ്‍ചാമരം പോലത്തെ മുടിയുള്ള, ചുണ്ടിലൊരു ഒരു ചെറു പുഞ്ചിരിയും കണ്ണിലൊരു കടലോളം ദുഃഖവും കാത്തു സൂക്ഷിച്ചിരുന്ന ആ കുറിയ മനുഷ്യനെ ഞങ്ങളെല്ലാം താത്തയെന്നാണ് വിളിച്ചിരുന്നത്. താത്ത കറുത്തിട്ടായിരുന്നു. കറുപ്പെന്നു വെച്ചാല്‍ എണ്ണക്കറുപ്പ്. താത്തയെന്ന വാക്കിന് തമിഴില്‍ മുത്തച്ഛനെന്നാണര്‍ത്ഥം. ഒരു പക്ഷേ മുരുകേശന്‍, പെരിയസാമി എന്നിങ്ങനെയുള്ള ദ്രാവിഡത്തനിമ തുളുമ്പി നില്‍ക്കുന്ന ഏതെങ്കിലുമൊരു പേരായിരുന്നിരിക്കാം അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. പക്ഷേ ഞങ്ങളെല്ലാം വിളിക്കാനും അദ്ദേഹം കേള്‍ക്കാനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നത് താത്തയെന്ന പേര് തന്നെയായിരുന്നു. ആ പേരുമായി അത്രയധികം ഇഴുകിച്ചേര്‍ന്നിരുന്നു ആ മനുഷ്യന്‍.

             കോയമ്പത്തൂരില്‍ ഞാന്‍ പഠിച്ചിരുന്ന കോളേജിലെ ഹോസ്റ്റല്‍ മനേജരായിരുന്നു താത്ത. എഴുപതിനോടടുത്ത പ്രായത്തിലും പതിനേഴുകാരന്റെ ഊര്‍ജ്ജ്വസ്വലത അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കിലും പ്രവൃത്തിയിലും പ്രകടമായിരുന്നു. ദിവസേന ഹോസ്റ്റല്‍ വൃത്തിയാക്കുന്നതു മുതല്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക് മൂന്നു നേരവും ഭക്ഷണം തയ്യാറാക്കുന്നത് വരെയുള്ള ഒട്ടേറെ കാര്യങ്ങളുടെ മേല്‍നോട്ടം വഹിച്ചിരുന്നത് താത്തയാണ്. ചെയ്യുന്ന പ്രവൃത്തി, അതെന്തായാലും കൃത്യതയോടെയും കണിശതയോടെയും ചെയ്തു തീര്‍ത്തിരുന്നു അദ്ദേഹം. രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റു കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അടുക്കളയിലും, ഹോസ്റ്റല്‍ വരാന്തയിലും, കോളേജിലെ ഒഫീസിലുമെല്ലാം അദ്ദേഹത്തെ കാണാം. ഇടയ്ക്കിടെ ഭക്ഷണത്തിന്റെ സ്വാദിനെക്കുറിച്ചും, ഹോസ്റ്റലിലെ സൗകര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുമെല്ലാം അന്വേഷിക്കും. കുറ്റങ്ങളും കുറവുകളും തിരുത്തും. താത്ത അങ്ങനെ ആരോടും ദേഷ്യപ്പെടുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല. ദേഷ്യപ്പെടുമായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അത് പാതിമലയാളിയായ പാചകക്കാരന്‍ ചന്ദ്രേട്ടനോടായിരുന്നു. ചായയില്‍ മധുരം കൂടുകയോ സാമ്പാറില്‍ ഉപ്പ് കുറയുകയോ മറ്റോ ചെയ്‌താല്‍ താത്ത കണക്കിന് ശാസിക്കും. ചന്ദ്രേട്ടന്‍ ഒരു ഇളിഭ്യച്ചിരിയും പാസ്സാക്കി എല്ലാം കേട്ടു നില്‍ക്കും.

           വിരലിലെണ്ണാവുന്ന മലയാളികളേ ഹോസ്റ്റലില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ഞങ്ങളോട് ഒരു പ്രത്യേക ഇഷ്ടം താത്തയ്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. തമിഴ്നാട്ടിലെ ഭക്ഷണശൈലിയോടുള്ള ഞങ്ങളുടെ ഇഷ്ടക്കേടിനെക്കുറിച്ച് താത്ത നല്ല പോലെ  ബോധവാനായിരുന്നു. തൈര്‍ സാദമാണ്‌ ബുധനാഴ്ചകളിലെ പ്രഭാത ഭക്ഷണം. ഞങ്ങള്‍ മലയാളികള്‍ക്കാണെങ്കില്‍ അത് കാണുന്നതേ ചതുര്‍ത്ഥിയാണ്. തൈര്‍ സാദത്തിനൊപ്പം കിട്ടുന്ന ഉഴുന്നുവടയിലാണ് പിന്നെയുള്ള പ്രതീക്ഷ. വെറുമൊരു ഉഴുന്നുവട കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വിശപ്പാറില്ലെന്നു നന്നായറിയാവുന്ന താത്ത തമിഴരെല്ലാം ഭക്ഷണം കഴിച്ച ശേഷം ഞങ്ങളോട് വരാന്‍ പറയും. ആരും കാണുന്നില്ലെന്നുറപ്പു വരുത്തി ഈരണ്ട് ഉഴുന്നുവടകള്‍ പ്ലേറ്റില്‍ വെച്ചു തരും. അമ്മ വെച്ചു വിളമ്പി തരുന്ന ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞാല്‍ ഒരു പക്ഷേ ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും രുചിയോടെ കഴിച്ച ആഹാരം അതായിരിക്കും.

       എഞ്ചിനീയറിംഗ് മാത്തമാറ്റിക്സ് അദ്ധ്യാപകനും ഹോസ്റ്റല്‍ വാര്‍ഡനും കൂടിയായ വിജയകുമാറിന് മാത്രമാണ് താത്തയോട് കുറച്ചെങ്കിലും നീരസം ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ താത്തയ്ക്കുള്ള സ്വീകാര്യത, ഇംഗ്ലീഷ് ഭാഷയിലുള്ള താത്തയുടെ പ്രാവീണ്യം... ഇതെല്ലാമായിരുന്നു ആ നീരസത്തിനുള്ള പ്രധാന കാരണങ്ങള്‍. ഉണ്ണാനും ഉറങ്ങാനുമെല്ലാം ഒന്നിച്ച് നടന്നിരുന്ന ഞങ്ങള്‍ മലയാളികളേയും വാര്‍ഡന് കണ്ണെടുത്താല്‍ കണ്ടു കൂടായിരുന്നു. ഹോസ്റ്റലിലും കോളേജിലും മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ നിഷിദ്ധമാണ്. പിന്നെയുള്ള ആശ്രയം കോയിന്‍ ബോക്സ്‌ ഫോണുകളാണ്. അതിലാണെങ്കില്‍ തിരക്കൊഴിഞ്ഞ സമയവുമില്ല. വീട്ടുകാര്‍ക്ക് ഞങ്ങളുമായി സംസാരിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കില്‍ വാര്‍ഡന്റെ മുറിയിലുള്ള ലാന്റ് ഫോണിലേക്ക് വിളിക്കണം. അതിലും നല്ലത് വിളിക്കാതിരിക്കുകയാണെന്ന കാര്യം ഞങ്ങള്‍ക്കും വീട്ടുകാര്‍ക്കും ഒരുപോലെ അറിയാമായിരുന്നതുകൊണ്ട് വീട്ടുകാര്‍ പലപ്പോഴും ആശ്രയിച്ചിരുന്നത് താത്തയുടെ ഫോണിനെയാണ്. വീട്ടില്‍ നിന്നും ഫോണ്‍ വന്നാല്‍ താത്ത വാര്‍ഡന്‍ കാണാതെ അതുമെടുത്ത് ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലെത്തും. ഇക്കാര്യം അറിഞ്ഞ ശേഷം വാര്‍ഡന്‍ താത്തയെ താക്കീത് ചെയ്തെങ്കിലും ഞങ്ങളോടുള്ള സ്നേഹത്തിനു മുന്നില്‍ ആ താക്കീത് വിലപ്പോയില്ല. ഞങ്ങള്‍ പഠിക്കുന്ന കോഴ്സുകളെക്കുറിച്ചും, ഞങ്ങളുടെ കുടുംബാംഗങ്ങളെക്കുറിച്ചു പോലും വ്യക്തമായ ധാരണ താത്തയ്ക്ക് ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലപ്പോള്‍ അടുത്തിരുത്തി ഉപദേശിക്കും...പഠനകാര്യങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കും...ഒരു മകനോടെന്ന പോലെ...പേരക്കുട്ടിയോടെന്ന പോലെ... 

        എനിക്ക് ഒരു വയസ്സ് തികയും മുമ്പ് അച്ഛച്ഛനും, ഏഴാം വയസ്സില്‍ അമ്മയുടെ അച്ഛനും എന്നെ വിട്ട് പിരിഞ്ഞതിനാല്‍ ആ പ്രായത്തിലുള്ള ആളുകളോട് അന്നും ഇന്നും ഒരിഷ്ടക്കൂടുതലുണ്ട്. സ്വാഭാവികമായും ആ ഇഷ്ടം താത്തയോടും ഉണ്ടായിരുന്നു. സംഭവബഹുലമായ ഒരു വര്‍ഷത്തെ ഹോസ്റ്റല്‍ ജീവിതത്തിനു ശേഷം കോളേജില്‍ നിന്നും ഏതാണ്ട് പത്ത് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ഒരിടത്ത് വീട് വാടകയ്ക്കെടുത്ത് ഞങ്ങള്‍ കുറച്ചു പേര്‍ താമസം തുടങ്ങി. ഹോസ്റ്റലിലേക്കുള്ള വരവ് തീര്‍ത്തും ഇല്ലാതായി. എങ്കിലും കാന്റീനിലോ, ഓഫീസ് റൂമിനു മുന്നിലെ വരാന്തയിലോ എവിടെയെങ്കിലുമൊക്കെ വെച്ച് താത്തയെ ഇടയ്ക്കൊക്കെ കാണുമായിരുന്നു. താത്ത സന്തോഷത്തോടെ അരികില്‍ വരും... കൈ പിടിക്കും... കവിളില്‍ തലോടും... ഉപദേശിക്കും... സുഖവിവരങ്ങള്‍ അന്വേഷിക്കും... പതിയെ നടന്നകലും...

       മാസങ്ങള്‍ പലത് പിന്നെയും പൊഴിഞ്ഞു വീണു. ഏതോ വിരസമായ ക്ലാസിന്റെ ഇടവേളയില്‍ ഒരു തമിഴന്‍ സുഹൃത്തുമായി സംസാരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍.

"നമ്മ താത്താവൈ പാത്ത് റൊമ്പ നാളാച്ച്.."

       ഞങ്ങളുടെ സംസാരം പ്രൊഫസര്‍ കാണാതിരിക്കാന്‍ വേണ്ടി തല താഴ്ത്തപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന്‍ അവനോട് പറഞ്ഞു.

 "യേണ്ടാ...പൈത്യം പുടിച്ചിടിച്ചാ ഉനക്ക്?"

ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള എന്റെ മറുപടിയെന്നവണ്ണം ഞാന്‍ അവനെ നോക്കി മിഴിച്ചിരുന്നു.

"താത്താ ഇരന്തു പോന വിഷയം തെരിയലിയാ ഉനക്ക്?"

          ഉള്ളൊന്നു പിടഞ്ഞു. ഞാന്‍ തല കുനിച്ചിരുന്നു. കവിളിലൂടെ അരിച്ചിറങ്ങാന്‍ വെമ്പി നിന്നിരുന്ന കണ്ണീര്‍ത്തുള്ളികളെ മറ്റാരും കാണാതെ തുടച്ചു മാറ്റാന്‍ നന്നേ പാടു പെട്ടു.

       ഒരു നാള്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും പ്രഭാതഭക്ഷണം വിളമ്പി മുറിയില്‍ പോയി കിടന്ന താത്ത പിന്നീട് എണീറ്റില്ലത്രേ. ഈ കുറിപ്പ് എഴുതി തുടങ്ങുന്നതിനു മുമ്പ് താത്തയുടെ ഒരു ഫോട്ടോ കിട്ടുമോ എന്ന് ഞാന്‍ പല സുഹൃത്തുക്കളോടും അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. ആരുടെ കയ്യിലുമില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ ചില മനുഷ്യരെ ഓര്‍ക്കാന്‍ നമുക്ക് ഫോട്ടോയുടെ ആവശ്യമില്ല. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും മികച്ച ക്യാമറയില്‍ എടുത്തതിനേക്കാള്‍ ആയിരം ഇരട്ടി വ്യക്തതയോടെ അവരുടെ ചിത്രം നമ്മുടെ മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു നില്‍ക്കും... മരണം വരെ...

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

കലോത്സവവും മെഴുകുതിരി സമരവും പിന്നെ ഞാനും...

              സംഭവം നടന്നത് പത്ത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്ക് മുമ്പ് ഇതേ കാലത്ത് ഞാന്‍ പത്താം ക്ലാസില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്. തിരൂരില്‍ വച്ചായിരുന്നു ആ വര്‍ഷത്തെ സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കലോത്സവം. സംസ്കൃതം കവിതാരചനയും സമസ്യാപൂരണവുമായിരുന്നു എനിക്ക് പങ്കെടുക്കേണ്ടിയിരുന്ന ഇനങ്ങള്‍. തിരൂര്‍ ടൌണില്‍ നിന്നും കുറച്ചകലെയുള്ള ഒരു സ്കൂളായിരുന്നു സംസ്കൃതം രചനാമത്സരങ്ങള്‍ക്കുള്ള വേദിയായി നിശ്ചയിച്ചിരുന്നത്. രാത്രി എട്ട്‌ മണിക്കോ മറ്റോ ആയിരുന്നു മത്സരം തുടങ്ങേണ്ടിയിരുന്നത്. അച്ഛനുമുണ്ടായിരുന്നു എന്റെ കൂടെ. ഞങ്ങള്‍ സ്കൂള്‍ തേടിപ്പിടിച്ച് എത്തിയപ്പോള്‍ അവിടെ ഒരു മനുഷ്യന്റെ കുട്ടി പോലുമില്ല. സ്ഥലം മാറിപ്പോയോ എന്ന് ആദ്യം ശങ്കിച്ചു. സ്കൂളിനു മുന്നിലെ ഒരു പെട്ടിക്കടക്കാരനോട് ചോദിച്ച് വേദി അത് തന്നെയാണെന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തുകയപ്പോഴാണ് ശ്വാസം നേരെ വീണത്. കുറച്ച് സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മത്സരാര്‍ത്ഥികള്‍ ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. നേരമിരുട്ടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. സ്കൂളില്‍ വെള്ളമോ വെളിച്ചമോ ഇല്ല. കലോത്സവത്തിന്റെ സംഘാടകരുടെ പൊടി പോലുമില്ല. മത്സരാര്‍ത്ഥികളും കൂടെ വന്നവരും എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി അന്തം വിട്ടു നിന്നു.

           കുറച്ചു സമയം കൂടി കഴിഞ്ഞു. സ്കൂളിനു മുന്നിലെ റോഡില്‍ നിന്ന് ഈ സംഭവങ്ങളെല്ലാം സാകൂതം നിരീക്ഷിച്ചിരുന്ന ഒരാള്‍ പതുക്കെ എന്റെ അരികില്‍ വന്നു.

"എന്താ ബടെ പ്രശ്നം?

" ഇവിടെ വച്ചാ മല്‍സരം...പക്ഷേ കലോത്സവത്തിന്റെ ആള്‍ക്കാരൊന്നും എത്തീട്ടില്ല. ലൈറ്റ് അറേഞ്ച്മെന്റ് പോലും നടത്തീട്ടില്ല."

"മോനെവ്ട്ന്നാ വര്ണ്..?"

"മണ്ണാര്‍ക്കാട്ട്ന്നാ...പാലക്കാട് ജില്ലേന്ന്..."

.....

.....

.....

.....

"നിങ്ങടെ സ്കൂളിലെങ്ങനെ...എസ്സഫൈയൊക്കെ ണ്ടോ?"

"ല്ല്യ...പക്ഷേ ചെലപ്പഴൊക്കെ വേണംന്ന് തൊന്നീട്ട്ണ്ട്"

"ആഹാ...അപ്പൊ മ്മടെ ആളാ ല്ലേ?"

          ഞാന്‍ അതിനുള്ള മറുപടിയെന്നവണ്ണം ചെറുതായൊന്നു ചിരിച്ചു. അയാള്‍ പിന്നെയും അവിടെ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നതും ആരോടൊക്കെയോ എന്തൊക്കെയോ വിവരങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയുന്നതും കണ്ടു. പിന്നെ കക്ഷിയെ കാണാതായി. സമയം പിന്നെയും മുന്നോട്ടു നീങ്ങി. നേരം വല്ലാതെയിരുട്ടി. റോഡില്‍ ഒരു ജീപ്പ് സഡന്‍ ബ്രേക്കിട്ട് നിന്നു. ഒരു കൂട്ടം ആളുകള്‍ ചാടിയിറങ്ങി. എല്ലാവരുടെയും കയ്യില്‍ ചെങ്കൊടിയുണ്ട്. സഖാക്കളാണ്. അവര്‍ സ്കൂള്‍ മുറ്റത്തേക്ക് ഇരച്ചു കയറി. കൂട്ടത്തില്‍ നേതാവെന്ന് തോന്നിച്ചയാള്‍ ആളുകളോട് വിവരങ്ങള്‍ തിരക്കി.

"ഡാ...വണ്ടീന്ന് സാധനമെടുക്ക്..."

            നേതാവ് അനുചരന്‍മാരിലൊരാളോട് പറഞ്ഞു. അയാള്‍ കേട്ട പാതി കേള്‍ക്കാത്ത പാതി കയ്യിലൊരു പൊതിയുമായി തിരിച്ചെത്തി. നേതാവ് മത്സരാര്‍ത്ഥികളെയെല്ലാം വിളിച്ച് റോഡിലേക്ക് നടന്നു. എല്ലാവരെയും നടു റോഡില്‍ നിരത്തിയിരുത്തി. അനുചരന്റെ കയ്യിലെ പൊതിയഴിച്ചു. എല്ലാവരുടേയും കണ്ണുകള്‍ ആ പൊതിയിലേക്ക് നീണ്ടു. ഒരു കൂട്ടം മെഴുകുതിരികള്‍...! നേതാവ് ഒരു മെഴുകുതിരി കത്തിച്ചു. ബാക്കിയുള്ള മെഴുകുതിരികളിലേക്ക് അനുചരന്മാരുടെ സഹായത്തോടെ അഗ്നി പകര്‍ന്ന് റോഡില്‍ നിരന്നിരുന്നിരുന്ന കുട്ടികള്‍ക്ക് നല്‍കി. ഞാനിതെല്ലാം കണ്ട് രസം പിടിച്ച് സ്കൂളിന്റെ മതിലിലങ്ങനെ ചാരി നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ചുമലിലൊരു പിടി വീണു. ആദ്യം കണ്ട സഖാവ്.

"മോന്‍ വാ...അവിടെ പോയി ഇരിക്ക്..."

"അതൊന്നും വേണ്ട ചേട്ടാ...."

"അതെങ്ങനെയാ ശരിയാവാ? നമ്മളൊക്കെ സഖാക്കളല്ലേ...? അനീതിക്കെതിരെ പൊരുതണ്ടോരല്ലേ?"

            ഞാന്‍ വരാന്‍ താത്പര്യമില്ല എന്നുള്ള എന്റെ തീരുമാനത്തില്‍ ഉറച്ചങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അനുചരന്മാരില്‍ ഒരാള്‍ കൂടി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. പിന്നീട് കുറച്ച് സമയത്തേക്ക് എന്റെ ശരീരം വായുവിലായിരുന്നു. ബലിഷ്ടമായ അവരുടെ കരങ്ങള്‍ എന്നെ പൊക്കിയെടുത്ത് സുരക്ഷിതമായി നടു റോഡില്‍ ലാന്റ് ചെയ്യിപ്പിച്ചു. കയ്യിലൊരു കത്തിച്ച മെഴുകുതിരിയും തന്ന് റോഡില്‍ മറ്റുള്ള കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരുത്തി. ഇ.എം.എസ്സിനേയും എ.കെ.ജിയേയും മനസ്സില്‍ ധ്യാനിച്ച് മറ്റുള്ളവരോടൊപ്പം ഞാനും ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

"വെള്ളമില്ല വെളിച്ചമില്ല...മെഴുകുതിരിസമരം സിന്ദാബാദ്"

അപ്പോഴേക്കും കാവിക്കൊടികളുമായി അടുത്ത സംഘം എത്തി.

              മുസ്ലീം ലീഗുകാരനായ മന്ത്രിയുടെ സ്വന്തം മണ്ഡലത്തില്‍ വെച്ചു നടക്കുന്ന സംസ്ഥാന സ്കൂള്‍ കലോത്സവത്തില്‍ സംസ്കൃതഭാഷയ്ക്ക് അവഗണന...!!! പോരേ പൂരം? എങ്കിലും' നമ്മളൊരല്‍പ്പം വൈകിയോ' എന്ന നിരാശ കാവിക്കൊടിയേന്തിയ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു.

"വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രീ മൂരാച്ചീ...രാജി വെക്കൂ പുറത്ത് പോകൂ..."

                അവരുടെ ദേഷ്യം മുഴുവന്‍ വിദ്യാഭ്യാസ മന്ത്രിയോടായിരുന്നു.

കലോത്സവ നഗരിയില്‍ മെഴുകുതിരി സമരം...!!!!

             മാധ്യമപ്പട പാഞ്ഞെത്തി. പിറകെ പോലീസും. പോലീസിടപെട്ട് റോഡില്‍ നിന്നും എല്ലാവരേയും  ഒഴിപ്പിച്ചു. അപ്പോഴേക്കും സ്റ്റേറ്റ് കാറെത്തി. അതാ വരുന്നു സാക്ഷാല്‍ ഇ.ടി.മുഹമ്മദ്‌ ബഷീര്‍. മന്ത്രി നേരെ വന്നത് ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികള്‍ക്കരികിലേക്കാണ്.

"എന്താ മക്കളേ ബടെ പ്രശ്നം...?"

           മൂപ്പര്‍ സ്വതസിദ്ധമായ ശൈലിയില്‍ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തില്‍ ഞങ്ങളോട് ചോദിച്ചു. കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തിന്റെ മുന്‍നിരയില്‍ നീന്നിരുന്ന ഞാന്‍ പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് വലിയാന്‍ ശ്രമിച്ചു. പെട്ടന്ന് പിന്നില്‍ നിന്നൊരു തള്ള്. ഞാന്‍ മന്ത്രിയുടെ തൊട്ടു മുന്നില്‍. പണി നൈസായിട്ട് പാളി. ഞാന്‍ കുട്ടികളുടെ പ്രതിനിധിയായി മുന്നോട്ടു വന്നതാണെന്ന ധാരണയില്‍ മന്ത്രി തോളില്‍ കൈ വെച്ച് ശാന്തനായി വീണ്ടും ചോദിച്ചു.

" എന്താ മോനേ ബടെ പ്രശ്നം...?"

               ചോദ്യത്തിന്റെ ഉത്തരം കാത്തു നില്‍ക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി . പിന്നില്‍ തുറിച്ചു നോക്കുന്ന ഒരു കൊമ്പന്‍ മീശക്കാരന്‍ പോലീസ്. ആള്‍ക്കൂട്ടത്തിനിടയില്‍ കണ്ണുരുട്ടിക്കൊണ്ട് നില്‍ക്കുന്ന ആദ്യം പരിചയപ്പെട്ട സഖാവ്. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ ഇക്കാരണം കൊണ്ട് എന്നെയെങ്ങാനും മത്സരത്തില്‍  പങ്കെടുപ്പിക്കാതിരിക്കുമോ എന്നുള്ള ആശങ്കയും. എന്റെ കൈകാലുകള്‍ വിറയ്ക്കുന്നതും ദേഹം മുഴുവന്‍ വിയര്‍ക്കുന്നതും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. എങ്ങനെയൊക്കെയോ ഒരു വിധത്തില്‍ കാര്യങ്ങള്‍ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു. വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി വീണ്ടും പലരോടും കാര്യങ്ങള്‍ തിരക്കി. പിന്നെ എല്ലാം ശടപടേ ശടപടേന്നായിരുന്നു. ഒരു ബസ് സ്കൂളിനു മുന്നില്‍ പാഞ്ഞെത്തി. മത്സരാര്‍ത്ഥികളേയും കൂടെ വന്നവരേയും ബസില്‍ കയറ്റിയ ശേഷം വിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രിയും ആ ബസില്‍ കയറി.

               "പോട്ടെ...റൈറ്റ്..." എന്നു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം തന്നെയാണ് ബസ്സിന് ബെല്ലടിച്ചത്. ബസ് ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഞങ്ങള്‍ക്ക് വേണ്ട എല്ലാ സജ്ജീകരണങ്ങളും അവിടെ ഒരുക്കിയിരുന്നു. പ്രശങ്ങളെല്ലാം അവസാനിച്ചു എന്ന് ഉറപ്പു വരുത്തിയ ശേഷമാണ് ബഷീര്‍ സാഹിബ് അവിടം വിട്ടു പോയത്. എട്ട് മണിയോടെ നടക്കേണ്ട രചനാമത്സരങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും പാതിരാത്രിയായി. ഞങ്ങള്‍ ഉറക്കം തൂങ്ങിക്കൊണ്ട് കവിത രചിച്ചു. സമസ്യാപൂരണം നടത്തി. പുലര്‍ച്ചെ റിസള്‍ട്ട് പ്രഖ്യാപിച്ചു. രണ്ടിനങ്ങളിലും 'എ' ഗ്രേഡ്.

           അന്ന് ഉച്ചയോടെ നാട്ടിലെത്തി. രണ്ടിനങ്ങളില്‍ 'എ' ഗ്രേഡ് കിട്ടിയിട്ടും എന്റെ ഫോട്ടോ ഒന്നും  പത്രത്തില്‍ വന്നില്ല. പക്ഷേ നടുറോഡില്‍ മെഴുകുതിരിയും പിടിച്ചിരുന്നതിന്റെ സചിത്രവാര്‍ത്ത എല്ലാ പത്രങ്ങളിലും വരികയും ചെയ്തു... :-) രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കലോത്സവം അവസാനിച്ചു. പാലക്കാട് ജില്ല ഒന്നാമതായി. സ്വര്‍ണ്ണക്കപ്പുയര്‍ത്തി. അതില്‍ എന്റെ പത്ത് പോയന്റും ഉണ്ടല്ലോ എന്നോര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഹാപ്പി. വീട്ടുകാരും, നാട്ടുകാരും, കൂട്ടുകാരും എല്ലാവരും ഹാപ്പി... :-)

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

അഭ്യസ്തവിദ്യന്‍

            കോയമ്പത്തൂരില്‍ എഞ്ചിനീയറിംഗിന് പഠിക്കുന്ന കാലം. കോളേജില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു പോലെ പ്രിയപ്പെട്ട അദ്ധ്യാപകന്‍ ആയിരുുന്നു സതീഷ് കുമാര്‍ സാര്‍. അദ്ധ്യാപകന്‍ എതിലുപരി അദ്ദേഹത്തിന്  മുഴുവന്‍ വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും മനസ്സില്‍ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ സ്ഥാനമായിരുുന്നു. ഒരു നാള്‍ കോളേജിനെ മുഴുവന്‍ ദഃഖത്തിലാഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തെ അത്യാസന്ന നിലയില്‍ ആശുപത്രിയില്‍ പ്രവേശിപ്പിച്ചു. അന്ന് കോളേജില്‍ നിന്നും ആശുപത്രിയിലേക്ക് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളുടെയും അദ്ധ്യാപകരുടേയും ഒഴുക്കായിരുുന്നു. ഗാന്ധീപുരത്തുള്ള ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയിലായിരുുന്നു അദ്ദേഹത്തെ ചികിത്സിച്ചിരുന്നത്.

        കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം ഞാനും അദ്ദേഹത്തെ കാണാനായി പോയി. ആശുപത്രി പരിസരം കോളേജ് വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുുന്നു. തീവ്രപരിചരണ വിഭാഗത്തിലായതിനാല്‍ ഏറെ സമയം കാത്തു നിന്നതിനു ശേഷമാണ് അദ്ദേഹത്തെ കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. തിരികെ വരുമ്പോള്‍ എല്ലാവരും വലിയ ദുഖത്തിലായിരുന്നു. ആശുപത്രിയില്‍ നിന്നും മെയിന്‍ റോഡിലേക്ക് കടന്നപ്പോള്‍ ഒരു ചെറുപ്പക്കാരന്‍ ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. ഏതാണ്ട് ഇരുപത്തഞ്ച് വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായം. ക്ലീന്‍ ഷേവ്, മാന്യമായ വസ്ത്രധാരണം, തോളില്‍ ഒരു ബാഗുമുണ്ട്. ചുരുക്കിപ്പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു എക്‌സിക്യുട്ടീവ് ലുക്ക്. ആയാള്‍ വല്ലാതെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു. ഇടറിയ ശബ്ദം.  ഇംഗ്ലീഷും തമിഴും കലര്‍ന്ന സംസാരഭാഷ. ഒരു ഇന്റര്‍വ്യൂവില്‍ പങ്കെടുക്കാന്‍ മധുരയില്‍ നിന്നും കോയമ്പത്തൂരില്‍ എത്തിയതാണത്രേ. ആളൊരു എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബിരുദധാരിയാണ്. ഇന്റര്‍വ്യൂ കഴിഞ്ഞ് തിരിച്ച് പോകാനൊരുങ്ങുമ്പോഴാണ് പഴ്‌സ് നഷ്ടപ്പെട്ട കാര്യമറിയുന്നത്. അവശേഷിക്കുന്നത് പോക്കറ്റില്‍ കിടക്കുന്ന ഇരുപത് രൂപ മാത്രമാണ്. ഞങ്ങളോട് അക്കാര്യം പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തിയപ്പോഴേക്കും അയാള്‍ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തിയിരുന്നു

         കോയമ്പത്തൂരില്‍ പോക്കറ്റടി സാധാരണമാണ്. ട്രെയിനിലും ബസ്സിലുമെല്ലാം വച്ച് പലരുടെയും ബാഗ് വരെ നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. കോഴ്‌സ് കഴിഞ്ഞ് തങ്ങളും ഇതു പോലെ പലയിടങ്ങളില്‍ ഇന്റര്‍വ്യൂവിനു പോകേണ്ടവരാണ്. അപ്പോള്‍ ഇത്തരത്തില്‍ ഒരു അവസ്ഥ നേരിടേണ്ടി വന്നാലോ എന്ന ചിന്ത കൊണ്ടാവണം, എല്ലാവരും കൂടിച്ചേര്‍ന്ന് ഇരുനൂറു രൂപയോളം  പിരിച്ചെടുത്ത് അയാള്‍ക്ക് കൊടുത്തു. കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരോടും അയാള്‍ യാത്ര പറഞ്ഞത്. അയാളെ ബസ് കയറ്റി വിട്ട ശേഷം ഞങ്ങള്‍ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു വരുമ്പോള്‍ ഒരാളെ സഹായിച്ചതിന്റെ സന്തോഷമായിരുുന്നു മനസ്സു നിറയെ. രണ്ടു ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരിക്കലും കേള്‍ക്കരുത് എന്നാഗ്രഹിച്ച വാര്‍ത്ത കേട്ടു. ഒരുപാട് പേരുടെ പ്രാര്‍ത്ഥനകളെ വിഫലമാക്കിക്കൊണ്ട് സതീഷ് സാര്‍ ഞങ്ങളെയെല്ലാം വിട്ടു പോയി.

            കുറച്ച് ദിവസങ്ങള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞു അടുത്ത രണ്ട് ദിവസങ്ങള്‍ അവധിയായതിനാല്‍ ഞാന്‍ നാട്ടിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു.എന്റെ ഒരു സുഹൃത്തും ഉണ്ടായിരുുന്നു കൂടെ. പാലക്കാട്ടേക്കുള്ള ബസ് കയറാനായി കോയമ്പത്തൂരിലെ ഉക്കടം ബസ് സ്റ്റാന്റിലെത്തിയപ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നും ഒരു വിളി കേട്ടു. തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോള്‍ രണ്ടു ദിവസം മുമ്പ് കണ്ട അതേ എഞ്ചിനീയറിംഗ് ബിരുദധാരി...അതേ വേഷം...അതേ ഭാവം. എന്റെ മുഖം മൂപ്പര്‍ക്ക് ഓര്‍മ്മയില്ലാത്തതു കൊണ്ടാവണം, അന്നു പറഞ്ഞ അതേ കാര്യങ്ങള്‍ അയാള്‍ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിച്ചു.

''ഉങ്കളെ താനേ രണ്ട് വാരത്തുക്ക് മുന്നാടി ഗാന്ധിപുരത്തിലെ പാത്തേന്‍?"

എനിക്കറിയാവുന്ന മുറിത്തമിഴില്‍ ഞാന്‍ ആ ചോദ്യം പൂര്‍ത്തിയാക്കും മുമ്പേ അയാളുടെ മട്ടും ഭാവവും മാറി. എന്നെ രൂക്ഷമായൊന്നു നോക്കിയ ശേഷം ഉച്ചത്തില്‍ എന്തൊക്കെയോ വിളിച്ചു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാള്‍ വേഗത്തില്‍ നടന്നകന്നു.

''നിനക്കറിയുമോ അയാളെ...?  അയാള്‍ ആരാ...''

സുഹൃത്തിന്റെ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോഴാണ് ഭിക്ഷാടനത്തിന്റെ പുതിയ മുഖം കണ്ട് സ്തബ്ധനായി നിന്നിരുന്ന എനിക്ക് സ്ഥലകാലബോധം കൈവന്നത്.

''എനിക്കറിയാം....അയാളൊരു ഭിക്ഷക്കാരനാണ്...എ പ്രൊഫഷണല്‍ ബെഗ്ഗര്‍...''
ഞാന്‍ മറുപടി പറഞ്ഞു. പിന്നെ ബസ് സ്റ്റാന്റിലെ തിരക്കിലേക്ക് ഊളിയിട്ടു.

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

ബ്ലോഗെഴുത്തിന് ഒരു വയസ്സ്

           ജീവിതത്തിലെ പല വലിയ മാറ്റങ്ങള്‍ക്കും കാരണമാകാറുള്ളത് പലപ്പോഴും ചെറിയ ചില സംഭവങ്ങളായിരിക്കും. അത് ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ സ്വഭാവവും ജീവിതചര്യയുമെല്ലാം മാറ്റിയെന്നും  വരാം. എനിക്ക് പങ്കു വയ്ക്കാനുള്ളതും അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു 'ചെറിയ വലിയ' മാറ്റത്തെക്കുറിച്ചാണ്‌.  കഴിഞ്ഞ വര്‍ഷം ഇതേ ദിവസമാണ് ഈ ബ്ലോഗ്‌ ആരംഭിച്ചത്. എന്റെയും ബ്ലോഗിന്റെയും  ജന്മദിനം ഒരേ ദിവസമായത് യാദൃശ്ചികമായാവാം. സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിര്‍ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ബ്ലോഗെഴുത്ത് തുടങ്ങുമ്പോള്‍ പ്രത്യേകിച്ചൊരു ലക്ഷ്യമോ, പ്രതീക്ഷകളോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ബ്ലോഗെഴുത്തിന്റെ കാലം കഴിഞ്ഞെന്നും, വലിയൊരു വിഭാഗം ബ്ലോഗര്‍മാര്‍ ഫേസ്ബുക്കിലേക്ക് ചെക്കേറിയെന്നുമുള്ള വാര്‍ത്തകള്‍ കേട്ടതുകൊണ്ടായിരിക്കണം ആദ്യമൊക്കെ ആഴ്ചകള്‍ കൂടുമ്പോള്‍ മാത്രമായിരുന്നു ബ്ലോഗിലേക്ക് എത്തി നോക്കിയിരുന്നത്. ഫേസ്ബുക്കിലെ ബ്ലോഗ്‌ കൂട്ടായ്മകളില്‍ നിത്യസന്ദര്‍ശകനായതോടെയാണ് അതിനൊരു മാറ്റം വന്നത്.

           ഒരു വര്‍ഷത്തിനിടെ ബ്ലോഗെഴുത്ത് കൊണ്ട് എന്തു നേടി എന്ന് ചോദിച്ചാല്‍ ആദ്യം മനസ്സില്‍ തെളിയുന്നത് ബ്ലോഗെഴുത്ത് ആരംഭിച്ചത് കൊണ്ട് മാത്രം എനിക്ക് ലഭിച്ച കുറേ സുഹൃത്തുക്കളുടെ മുഖമാണ്. പലരും പല ദേശക്കാര്‍... അതില്‍ സമപ്രായക്കാരുണ്ട്... എന്നേക്കാള്‍ പ്രായം കൂടിയവരും കുറഞ്ഞവരുമുണ്ട്... അതില്‍ ചില ബന്ധങ്ങളെ നിര്‍വ്വചിക്കാന്‍ സുഹൃത്ത് എന്ന പദം പോലും മതിയാവാതെ വരുന്നു. ഓണ്‍ലൈന്‍ സൗഹൃദങ്ങള്‍ക്ക്‌ തെല്ലും വില കല്‍പ്പിക്കാത്ത സ്വഭാവക്കാരനായിരുന്നു ഞാന്‍. ഓണ്‍ലൈന്‍ സൗഹൃദങ്ങള്‍ക്ക് ഒരിക്കലും ഓഫ് ലൈന്‍ സൗഹൃദങ്ങളായി വളരാന്‍ കഴിയില്ലെന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസമാണ് ഞാന്‍ വെച്ചു പുലര്‍ത്തിയിരുന്നത്.   ആ വിശ്വാസങ്ങളോടൊപ്പം ഞാനും എങ്ങനെ ഇത്രത്തോളം മാറി എന്നത് ഇപ്പോഴും എന്നെ വല്ലാതെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ട്.

         വര്‍ഷങ്ങളായി എഴുത്തും വായനയുമായി എനിക്കുണ്ടായിരുന്ന അകല്‍ച്ച ഇല്ലാതായതാണ് മറ്റൊരു സന്തോഷം. എഴുത്തും വായനയും ഏതാണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായി തന്നെ അവസാനിപ്പിച്ച മട്ടായിരുന്നു. പന്ത്രണ്ടാം തരം മുതല്‍ ഒരു വര്‍ഷം മുമ്പ് വരെയുള്ള കാലയളവില്‍ വായിച്ച പുസ്തകങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിന്റെ നാലഞ്ചിരട്ടിയെങ്കിലും വരും കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷം കൊണ്ട് വായിച്ച് തീര്‍ത്ത പുസ്തകങ്ങളുടെ എണ്ണം. ജീവിതത്തിരക്കുകള്‍ക്കിടയിലും വായനയ്ക്ക് സമയം കണ്ടെത്തി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. പേനയും ചലിപ്പിച്ച് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. കനപ്പെട്ട ഒരുപാട് രചനകളൊന്നും ബ്ലോഗില്‍ നടത്തിയിട്ടില്ല. കഴിഞ്ഞ ഒരു വര്‍ഷത്തിനിടെ ഈ ബ്ലോഗില്‍ എഴുതിയത് വെറും പന്ത്രണ്ട് പോസ്റ്റുകള്‍ മാത്രമാണ്. മാസത്തില്‍ ശരാശരി ഒരു പോസ്റ്റ്‌ മാത്രം. അതില്‍ തന്നെ എനിക്ക് സംതൃപ്തി നല്‍കിയിട്ടുള്ളത്‌ കേവലം മൂന്നോ നാലോ രചനകള്‍ മാത്രം.

          എന്റെ സൃഷ്ടികള്‍ നല്ലതാണെങ്കില്‍ അഭിനന്ദിക്കാനും മോശമാണെങ്കില്‍ അത് തുറന്ന് പറയാനും ഇന്ന് ആളുകളുണ്ട് എന്നത് തന്നെ ഒരുപാട് സന്തോഷം തരുന്ന കാര്യമാണ്. എഴുത്തിനോടും വായനയോടുമുള്ള മനോഭാവം തന്നെ മാറിയിരിക്കുന്നു. സ്കൂള്‍ പഠനകാലത്ത്‌ എഴുത്തുകുത്തുകള്‍ക്ക് വാങ്ങിക്കൂട്ടിയ സര്‍ട്ടിഫിക്കറ്റുകളോട് അടുത്ത കാലം വരെ തോന്നിയിരുന്നത് കടലാസിന്റെ വില മാത്രമായിരുന്നു. ഇന്ന് ഞാനവയെ വീണ്ടും സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

           സാഹിത്യത്തേപ്പോലെയോ അതിനേക്കാളുപരിയോ എന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ച മറ്റൊരു മേഖലയാണ് സിനിമ. കുട്ടിക്കാലം മുതല്‍ ശീലിച്ച എഴുത്തും വായനയും പാതിയില്‍ മുറിഞ്ഞു പോയതിന്റെ പ്രധാന കാരണങ്ങളിലൊന്ന് സിനിമയോടുള്ള അമിത താല്‍പര്യം തന്നെയായിരുന്നു. സിനിമാസംബന്ധമായ എന്റെ അറിവുകള്‍ പങ്കു വെയ്ക്കാനായി 'സിനിമായനം' എന്ന പേരില്‍ മറ്റൊരു ബ്ലോഗ്‌ തുടങ്ങാന്‍ എനിക്ക് പ്രചോദനമായത് ഈ ബ്ലോഗിന്റെ വായനക്കാര്‍ നല്‍കിയ പിന്തുണ തന്നെയാണെന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം. ഈ ഒരു വര്‍ഷക്കാലയളവില്‍ സംഭവിച്ച മാറ്റങ്ങള്‍ക്ക് ഇനിയൊരു മാറ്റം ഉണ്ടാവരുതെന്നുണ്ട്. കുറച്ചൊക്കെ എഴുതണമെന്നും കുറേയേറെ വായിക്കണമെന്നുമുണ്ട്. നന്ദി പറയാനുള്ളത് നിങ്ങളോടാണ്‌...ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ച എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കളോട്. അക്കാരണത്താല്‍ മാത്രം എനിക്ക് ലഭിച്ച വിലമതിക്കാനാവാത്ത കുറേ സൗഹൃദങ്ങളോട്...

-സസ്നേഹം സംഗീത്.

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

മീറ്റും, ചാറ്റും, ഇടയിലൊരിത്തിരി ഈറ്റും.

            ഓരോ തിരുവനന്തപുരം യാത്രയും സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നതോ, വേദനിപ്പിക്കുന്നതോ ആയ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ അനുഭവങ്ങള്‍ എനിക്ക് വേണ്ടി കരുതി വയ്ക്കാറുണ്ട്. ഫെബ്രുവരി ഇരുപത്തേഴാം തിയ്യതി രാവിലെ അമൃത എക്സ്പ്രസ്സില്‍ അനന്തപദ്മനാഭന്റെ മണ്ണില്‍ ചെന്നിറങ്ങുമ്പോള്‍ അന്നേ ദിവസം വീടിനു സമീപത്തെ ശിവക്ഷേത്രത്തില്‍ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ശിവരാത്രി പരിപാടികള്‍ നഷ്ടമാകുമല്ലോ എന്ന ചിന്ത ചെറുതായെങ്കിലും എന്നെ അലട്ടിയിരുന്നു. അന്‍വര്‍ക്കയുടേയും, മനോജേട്ടന്റെയും ക്ഷണമായതിനാലായിരിക്കണം ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ അവരോട് സൂചിപ്പിച്ചതുമില്ല.

          രാവിലെ മനോജേട്ടനോടും, അന്‍വര്‍ക്കയോടുമൊപ്പം മനോജേട്ടന്റെ വീട്ടിലെത്തുമ്പോള്‍ ഉട്ടോപ്പ്യന്‍ അവിടെ നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. വിഷ്ണുവേട്ടനാണെങ്കില്‍ ഉട്ടോപ്പ്യനെ വിളിച്ചുണര്‍ത്താന്‍ പുതിയ ഓരോ അടവുകള്‍ പരീക്ഷിക്കുന്ന തിരക്കിലും. എല്ലാവരും വേഗം കുളിച്ചു റെഡിയായി പ്രസ് ക്ലബ്ബിലെത്തിയപ്പോള്‍ വിഢിമാനും ബഷീര്‍ ഇക്കയും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. വൈകാതെ ഓരോരുത്തരായി എത്തിത്തുടങ്ങി. 10:30 മണിയോടെ പരിപാടികള്‍ ആരംഭിച്ചു. ഓരോരുത്തരായി സ്വയം പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതായിരുന്നു ആദ്യത്തെ ചടങ്ങ്. അതിനിടയില്‍ പ്രിയന്‍ അലക്സ്, നിധീഷ് വര്‍മ്മ തുടങ്ങിയവര്‍ കവിതകള്‍  ആലപിച്ചു. ബ്ലോഗിംഗ് രംഗത്ത് പുതിയ ആളായതിനാല്‍ പലരുടെയും വര്‍ഷങ്ങളായുള്ള ബ്ലോഗനുഭവങ്ങള്‍ വളരെ അദ്ഭുതത്തോടെയാണ് ഞാന്‍  കേട്ടിരുന്നത്.

        ഒരു പക്ഷേ മീറ്റിനെത്തിയ മുഴുവനാളുകള്‍ക്കും പ്രചോദനമേകിയത് പ്രവാഹിനിയും അവരുടെ ചിരിയുമായിരിക്കണം. സ്വന്തം കഷ്ടതകളെ വെല്ലുവിളിച്ചു കൊണ്ട് നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന അവരെ എത്ര അഭിനന്ദിച്ചാലും മതിയാവില്ല. 'ചോരശാസ്ത്രം', 'നിരീശ്വരന്‍' തുടങ്ങിയ നോവലുകളുടെ രചയിതാവായ വി.ജെ ജെയിംസ് ആണ് എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ച മറ്റൊരു വ്യക്തിത്വം. താന്‍ ഇത്രയും പ്രശസ്തനായ വ്യക്തിയാണെന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു ലാഞ്ചന പോലുമില്ലാതെയുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പെരുമാറ്റം എന്നെ വല്ലാതെ അദ്ഭുതപ്പെടുത്തുകയും, 'ചോരശാസ്ത്രം' വാങ്ങി വായിക്കാനുള്ള തീരുമാനമെടുപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു.

        രുചിക്കൂട്ട് ( കുഞ്ഞൂസ് കാനഡ & കൊച്ചുമോള്‍ കൊട്ടാരക്കര), അമ്മുക്കുട്ടി കഥകള്‍ (രജനി മോഹന്‍), ഇനിയും പെയ്യാത്ത മഴ (അഞ്ജു കൃഷ്ണ) എന്നീ പുസ്തകങ്ങളുടെ പ്രകാശനവും ബ്ലോഗര്‍ സംഗമ വേദിയില്‍ വെച്ച് നടക്കുകയുണ്ടായി. തങ്ങളുടെ  പുസ്തകത്തിന്റെ വിപണനത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന മുഴുവന്‍ തുകയും പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കായി നീക്കി വയ്ക്കാനുള്ള സ്തുത്യര്‍ഹമായ തീരുമാനം കൈക്കൊണ്ട 'രുചിക്കൂട്ടി'ന്റെ രചയിതാക്കള്‍ക്ക്  എന്റെ അഭിനന്ദനങ്ങള്‍. 'രുചിക്കൂട്ട് ' നോക്കി പാചകം ചെയ്തതു കൊണ്ടാണോ എന്നറിയില്ല മീറ്റിനിടയിലെ ഈറ്റും നന്നായിരുന്നു.

      ഉട്ടോപ്പ്യന്റെയും, അംബരീഷിന്റെയും ചിത്രപ്രദര്‍ശനവും ഗംഭീരമായി.  സീയെല്ലസ് ബുക്സ് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച പുസ്തകങ്ങളുമായി ശ്രീമതി ലീല.എം.ചന്ദ്രനും , പ്രകൃതിസൗഹൃദ ബാഗുകളുമായി സഫര്‍ അമീറും എത്തിയിരുന്നു. 'ബ്ലോഗിങ്ങ്: ഇന്നലെ-ഇന്ന്‍-നാളെ' , 'ഓണ്‍ലൈന്‍ മാധ്യമങ്ങളുടെ നിലവാരത്തകര്‍ച്ച' എന്നീ വിഷയങ്ങളെ ആസ്പദമാക്കി സംഘടിപ്പിച്ച സംവാദവും മികവ് പുലര്‍ത്തി. ഈ സംവാദത്തിന് ശേഷമാണ് സോഷ്യല്‍ മീഡിയകളിലൂടെ അഭിപ്രായപ്രകടനം നടത്തുന്നവര്‍ക്കെതിരെ നടപടിയെടുക്കുന്നതിനെ വിമര്‍ശിച്ചു കൊണ്ട് പ്രമേയം അവതരിപ്പിച്ചത്. ബ്ലോഗ് മീറ്റ്  അവസാനിച്ചതിന് ശേഷം അതേ വേദിയില്‍ അവാര്‍ഡ് ദാനവും, കവി സമ്മേളനവും  നടക്കുകയുണ്ടായി. പങ്കെടുത്ത ഓരോരുത്തരുടെയും മനസ്സില്‍ ഈ മീറ്റ് ഒരു നല്ല ഓര്‍മ്മയായി തങ്ങി നില്‍ക്കുന്നുണ്ടെങ്കില്‍ അതിന് നാം നന്ദി പറയേണ്ടത് ശ്രീ.അന്‍വര്‍ ഹുസൈന്‍, ഡോ.മനോജ് കുമാര്‍, ഉട്ടോപ്പ്യന്‍, വിഷ്ണു ഹരിദാസ്, വിജിത് വിജയന്‍, മണികണ്ഠന്‍ തുടങ്ങിയ ഇതിന്റെ സംഘാടകരോടാണ്.

     രാത്രി 10:30 ന് അമൃത എക്സ്പ്രസ്സിനു തന്നെയായിരുന്നു എന്റെ മടക്കവും. മനോജേട്ടന്റെയും, അന്‍വര്‍ക്കയുടേയും കൂടെ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനിലെത്തിലെത്തിയപ്പോഴാണ് എന്റെ ഷര്‍ട്ടിന്റെ പോക്കറ്റില്‍ നിറയെ മഷി കണ്ടത്. 'ഇ-മഷി' ആണോ എന്ന് ആദ്യമൊന്നു ശങ്കിച്ചുവെങ്കിലും പോക്കറ്റില്‍ ഇട്ടിരുന്ന പേനയില്‍ നിന്നും ലീക്കായ യഥാര്‍ത്ഥ മഷി തന്നെയാണെന്ന് പിന്നീടാണ് മനസ്സിലായത്. അന്‍വര്‍ക്കയെ ഒരു സിനിമാ ഭ്രാന്തനാക്കാനുള്ള ലക്ഷ്യത്തിന്റെ ഭാഗമായി ഞാന്‍ കൊണ്ടു പോയ ആയിരത്തോളം സിനിമകളില്‍ പകുതി പോലും കോപ്പി ചെയ്യാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല എന്ന വിഷമം മാത്രം ബാക്കിയായി. തലേ ദിവസത്തെ യാത്രാക്ഷീണം നിമിത്തം ട്രെയിനിന്റെ സീറ്റിലേക്ക് തല ചായ്ക്കുമ്പോഴും ഒരുപാട് നല്ല ഓര്‍മ്മകള്‍ മനസ്സില്‍ ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

(ബ്ലോഗ്‌ മീറ്റിന്റെ കൂടുതല്‍ ചിത്രങ്ങള്‍ കാണുന്നതിന് ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക) 

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

താങ്കള്‍ ക്യൂവിലാണ്

             അന്നൊരു ഹര്‍ത്താല്‍ ദിനമായിരുന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ടി.പി ചന്ദ്രശേഖരന്‍ വെട്ടേറ്റു വീണതിന്റെ പിറ്റേ ദിവസം. അമ്മയുടെ പിറന്നാള്‍ ആയതിനാല്‍ തൊഴാന്‍ വേണ്ടി ഗുരുവായൂരില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു ഞാനും അമ്മയും. ഹര്‍ത്താലും ബന്ദും ഒന്നും ഗുരുവായൂരപ്പനെ ബാധിക്കുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ. അതോ പാല്‍, പത്രം തുടങ്ങിയ അവശ്യസാധനങ്ങളുടെ പട്ടികയില്‍ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ ഗുരുവായൂരപ്പനെയും ഉള്‍പ്പെടുത്തിയിരുന്നോ എന്നും അറിയില്ല. കാര്യമെന്തൊക്കെ ആയാലും ഹര്‍ത്താല്‍ ദിവസമായിട്ടും തിരക്കിന് യാതൊരു കുറവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അപ്രതീക്ഷിതമായി വന്ന മഴയില്‍ ആളുകളില്‍ പലരും മേല്‍ക്കൂരകള്‍ തേടി ചിതറിയോടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ക്യൂവില്‍ നിന്നിരുന്ന ചില അമ്മമാരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കൊച്ചു കുട്ടികളില്‍ പലരും വാവിട്ടു കരയുന്നതു കണ്ടപ്പോള്‍ വിഷമം തോന്നി. ഗുരുവായൂരപ്പനെ തൊഴാന്‍ വേണ്ടി ക്യൂവില്‍ നില്‍ക്കുകയാണെന്നോ, അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോള്‍ പാലു തരാന്‍ പറ്റില്ലെന്നോ ഒന്നും പാവം കുഞ്ഞുങ്ങള്‍ക്ക് അറിയില്ലല്ലോ. അമ്മമാരില്‍ ചിലര്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ വായില്‍ പാല്‍ക്കുപ്പി വച്ചു കൊടുത്ത് കരച്ചിലിന് കടിഞ്ഞാണിടാന്‍ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവര്‍ അതൊക്കെ തട്ടി മാറ്റി അക്രമണ പ്രവണത കാണിക്കാന്‍ തുടങ്ങി. മുലപ്പാലിനോളം വരില്ലല്ലോ മില്‍മ പാല്.

            ഏതാണ്ട്  രണ്ടു മണിക്കൂറോളം ക്യൂവില്‍ നിന്ന ശേഷം തൊഴാന്‍ കഴിഞ്ഞു. അതിനോടകം വിശപ്പിന്റെ ഉപദ്രവം തുടങ്ങിയിരുന്നു എന്ന കാരണത്താല്‍ എത്രയും പെട്ടന്ന് പ്രസാദം വാങ്ങി പുറത്തു കടക്കലായിരുന്നു എന്റെ അടുത്ത ലക്ഷ്യം. സ്ത്രീകളുടെ ക്യൂവില്‍ തിരക്ക് കുറവായതുകൊണ്ട് ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറില്‍ അമ്മ നില്‍ക്കാമെന്നു പറഞ്ഞു. അമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ സസന്തോഷം ശിരസാവഹിച്ച് കൗണ്ടറിനു മുന്നിലെ തിരക്കില്‍ നിന്നും ഞാന്‍ കുറച്ചപ്പുറത്തേക്ക് മാറി നിന്നു. അപ്പോഴതാ വരുന്നു കൂടെ പഠിച്ച ഒരു സുഹൃത്ത്. അവളുടെ ഭര്‍ത്താവുമുണ്ടായിരുന്നു കൂടെ. അവര്‍ വിവാഹവാര്‍ഷികം പ്രമാണിച്ച് തൊഴാന്‍ വന്നതാണെന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാനവര്‍ക്ക് വിവാഹവാര്‍ഷികാശംസകള്‍ നേര്‍ന്നു. ഒരുമിച്ചൊരു നൂറു കൊല്ലം ജീവിക്കാന്‍ ദൈവം അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ എന്നുള്ള എന്റെ ആശംസ കേട്ടപ്പോള്‍ ഭര്‍ത്താവ് വല്ലാത്തൊരു ഭീതിയോടെ ഭാര്യയേയും, തെല്ലൊരു ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെയും നോക്കിയെങ്കിലും ഞാനത് കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു.  കുറച്ചു സമയം കൂടി സംസാരിച്ചു നിന്ന ശേഷം ഇരുവരും യാത്ര പറഞ്ഞു പോവുകയും ചെയ്തു.

          ഏതാണ്ടൊരു പത്ത് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞു കാണും. ഞാന്‍ വെറുതേയൊന്നു പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോഴാണ് ശരിക്കും അന്തം വിട്ടു പോയത്. എന്റെ പിന്നില്‍ ആളുകളുടെ നീണ്ട ഒരു ക്യൂ…! ആള്‍ത്തിരക്കില്‍ നിന്നും ഒഴിവാകാന്‍ വേണ്ടിയാണ് ഞാന്‍ അവിടേക്ക് മാറി നിന്നത്. ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറുകളാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ നിന്നിടത്ത് നിന്നും കുറെ അപ്പുറത്തുമായിരുന്നു . പിന്നെ എന്റെ പിന്നില്‍ ഇത്ര നീണ്ട വരി എങ്ങനെ വന്നു എന്നായി എന്റെ ചിന്ത. 'അതാ ഒരുത്തന്‍ എന്തിനോ വേണ്ടി ക്യൂ നില്‍ക്കുന്നു. ഞാനും ചുമ്മാ നിന്നു കളയാം' എന്ന ഉദ്ദ്യേശത്തില്‍ നിന്നതായിരിക്കുമോ...? അതല്ല, ഇനിയിപ്പോള്‍ ഇവര്‍ക്കെല്ലാം വട്ടായോ...? അതോ എനിക്ക് വട്ടായോ...? ക്ഷണനേരം കൊണ്ട് ഒരുപാട് ചിന്തകള്‍ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നി മാഞ്ഞു. ക്യൂവിന്റെ നീളം കൂടി വന്നു, എന്റെ ആധിയും. പതുക്കെ സ്ഥലം കാലിയാക്കുന്നതാണ് ബുദ്ധി എന്നെനിക്ക് തോന്നി. വെറും പത്തു മിനിറ്റ് കൊണ്ട് സാമാന്യം ഭേദപ്പെട്ടൊരു ക്യൂ സൃഷ്ടിച്ചതിന്റെ യാതൊരഹങ്കാരവും മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ അവിടെ നിന്നും പതുക്കെ മുങ്ങുമ്പോള്‍ ആ ക്യൂവിലേക്ക് ഞാന്‍ ഇടം കണ്ണിട്ട് ഒന്നു നോക്കി.

”ഇനി  തിരിച്ച് വന്നാല്‍ ഇവിടെ നിര്‍ത്തില്ല്യ ട്ടോ”

വരിയുടെ നടുക്ക് നിന്നിരുന്ന ഒരാള്‍ എന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ട് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും അമ്മ പ്രസാദം വാങ്ങി തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു. പുറത്തേയ്ക്കിറങ്ങാന്‍ നേരത്ത് ഒരിക്കല്‍ കൂടി ഞാന്‍ അങ്ങോട്ടു നോക്കി. അവര്‍ അപ്പോഴും എന്തിനോ വേണ്ടി അവിടെത്തന്നെ നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

താത്തക്കുട്ടിയും കത്തുപാട്ടും

         അവളുടെ പേര്.... അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട.... അവളുടെ യഥാര്‍ത്ഥ പേര് നിങ്ങള്‍ അറിയണ്ട.... തത്കാലം നമുക്കവളെ ആയിഷ എന്ന് വിളിക്കാം... ആയിഷ എന്ന പേരിഷ്ടപ്പെടാത്തവര്‍ക്ക് അവരവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പേര് വിളിക്കാം....

          കുറച്ച് കാലം മുമ്പ് നടന്ന സംഭവമാണ്. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ പത്ത് വര്‍ഷം മുമ്പ്. ഞാന്‍ എട്ടാം ക്ലാസ് വിദ്യാര്‍ത്ഥി ആയിരുന്ന കാലം. ഏഴാം ക്ലാസ് വരെ വീടിനടുത്തുള്ള സ്‌കൂളിലായിരുന്നു വിദ്യാഭ്യാസം. എട്ടാം ക്ലാസില്‍ ഹൈസ്‌കൂളിലേക്ക് ചേക്കേറിയപ്പോള്‍ ഏതൊരു വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്കും സ്വാഭാവികമായുണ്ടാവുന്ന അമ്പരപ്പും പരിഭ്രമവുമെല്ലാം എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അധികമാരോടും സംസാരിക്കുകയോ കൂട്ടുകൂടുകയോ ഒന്നും ചെയ്യാതെ ക്ലാസ് മുറിയുടെ നാലു ചുവരുകള്‍ക്കുള്ളില്‍ ഞാന്‍ ഒതുങ്ങിക്കൂടി. ആയിടക്കുണ്ടായ ക്ലാസ് ലീഡര്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ഒരു പെണ്‍കുട്ടിയോടേറ്റ മാന്യമായ തോല്‍വി കൂടി ആയതോടെ തീര്‍ത്തും നിരാശനായ ഞാന്‍ ഏകാന്തതയുമായി സൗഹൃദം പങ്കിട്ട് ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കി. കുറച്ചു നാള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു വില്ലനെപ്പോലെ പാദവാര്‍ഷിക പരീക്ഷ സമാഗതമായി. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ എട്ടാം ക്ലാസില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ 'പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍' ഉണ്ടായിരുന്ന ഡിവിഷനിലായിരുന്നു ഞാന്‍. പാദവാര്‍ഷിക പരീക്ഷയില്‍ ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ മാര്‍ക്ക് ആരു വാങ്ങും എന്ന ആരോഗ്യപരമായ ഒരു മത്സരം ക്ലാസിലെ 'പുസ്തകപ്പുഴുക്കള്‍' തമ്മില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഞാനും ഒരു കൊച്ചു പഠിപ്പിസ്റ്റ് ആയിരുന്നുവെങ്കിലും പുതിയ സ്‌കൂളിനോടുള്ള അനിഷ്ടം കാരണം 'എല്ലാം വരുന്നിടത്തു വച്ച് കാണാം' എന്നൊരു മാനസികാവസ്ഥയിലായിരുന്നു ഞാന്‍.

    അങ്ങനെ പാദവാര്‍ഷിക പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു. ഓണപ്പൂട്ടു കഴിഞ്ഞ് സ്‌കൂള്‍ തുറന്നു. ഉത്തരപ്പേപ്പറുകള്‍ ഓരോന്നായി കിട്ടിത്തുടങ്ങി. പലര്‍ക്കും സ്വന്തം മാര്‍ക്കറിയുന്നതിനേക്കാള്‍ ആകാംക്ഷ അന്യരുടെ മാര്‍ക്ക് അറിയുന്നതിലായിരുന്നു. ആരായിരിക്കും ക്ലാസ് ഫസ്റ്റ് എന്നറിയുന്നതിനുള്ള കൂട്ടലും കിഴിക്കലുമെല്ലാം അതിനോടകം ആരംഭിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഒരു ദിവസം രാവിലെ വന്നപ്പോള്‍ ആണ്‍കുട്ടികളിലെ ഒരു പ്രധാനിയായ പഠിപ്പിസ്റ്റിന്റെ അദ്ധ്യക്ഷതയില്‍ മറ്റു പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍ യോഗം ചേര്‍ന്നിരിക്കുന്നതു കണ്ടു. എന്തോ കാര്യമായ ചര്‍ച്ച നടക്കുകയാണ്. അവരുടെയെല്ലാം മുഖത്ത് ഭയം, നടുക്കം, ആശ്ചര്യം, ദേഷ്യം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങള്‍ മിന്നിമായുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. യോഗം പിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ 'യോഗാധ്യക്ഷന്റെ' അരികില്‍ ചെന്ന് ഞാന്‍ കാര്യം തിരക്കി.

      'എന്താ സംഭവം...?'

     'ദാപ്പൊ നന്നായേ...അപ്പൊ നീയൊന്നും അറിഞ്ഞില്ലേ...?'

     താടിയില്‍ കൈവച്ചു കൊണ്ടുള്ള അവന്റെ മറുചോദ്യം കേട്ട് ഞാന്‍ അന്തം വിട്ടു നിന്നു.

     'എന്താ സംഭവം...?'

     "ആയിഷയാണത്രേ 'ക്ലാസ് ഫസ്റ്റ് '. ആ പെണ്ണിനാവും ഫസ്‌റ്റെന്ന് ഞാന്‍ സ്വപ്നത്തില്‍ പോലും   വിചാരിച്ചിട്ടില്ല."

       ഇതും പറഞ്ഞ് ദീര്‍ഘമായൊന്നു നിശ്വസിച്ച് അവന്‍ നടന്നു നീങ്ങി.

 

    'ഇത്ര ചെറിയൊരു കാര്യത്തിനാണോ അവര്‍ യോഗം ചേര്‍ന്നത്...? ഇതിനാണോ ഇത്രയധികം     വികാരങ്ങള്‍ മുഖത്ത് വാരി വിതറിയത് ...?' എനിക്ക് അവരോട് പരമപുച്ഛം തോന്നി.

   'അല്ല, ആരാണീ ആയിഷ....?' അപ്പോഴാണ് ആ ചോദ്യം എന്റെ മനസ്സില്‍ ഉടലെടുത്തത്.  അങ്ങനെയൊരു കുട്ടിയെ ആ നിമിഷം വരെ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. ആയിഷ ആരാണെന്നറിയാന്‍ ഞാന്‍ വീണ്ടും 'യോഗാധ്യക്ഷനെ' സമീപിച്ചു. അവന്‍ ആയിഷയെ കാണിച്ചു തന്നു. ആയിഷ കറുത്തിട്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും സുന്ദരിയായിരുന്നു. ദു:ഖം കലര്‍ന്ന ഒരു പുഞ്ചിരി സദാ അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍ വിരിഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു. അങ്ങനെ ഒരൊറ്റ ദിവസം കൊണ്ട് ആയിഷ ക്ലാസിലെ താരമായി. അവള്‍  അദ്ധ്യാപകര്‍ക്ക്  പ്രിയങ്കരിയും, പഠിപ്പിസ്റ്റുകളുടെ അസൂയാപാത്രവും ആയി മാറി. പക്ഷേ യാതൊന്നും സംഭവിക്കാത്ത മട്ടിലായിരുന്നു എല്ലാവരോടുമുള്ള അവളുടെ പെരുമാറ്റം.

    വെള്ളിയാഴ്ചകളിലെ അവസാനത്തെ  പീരിയഡ്  'കലാ സാഹിത്യവേദിക്ക്' അനുവദിച്ചിട്ടുള്ളതായിരുന്നു. പാട്ടും, ഡാന്‍സും,മിമിക്രിയും, മോണോ ആക്ടും മാത്രമല്ല എന്ത് തോന്ന്യാസവും കാണിക്കാം.  അനീഷിന്റെ മിമിക്രി കഴിഞ്ഞ് ചിരിച്ച് രസിച്ചിരിക്കുമ്പോഴാണ്  അപ്രതീക്ഷിതമായി ആയിഷ എഴുന്നേറ്റ്  മുന്നിലേക്ക് വന്നത്. പാതി താഴ്ത്തിപ്പിടിച്ച മുഖവുമായി അവള്‍ പാടിത്തുടങ്ങി. മാപ്പിളപ്പാട്ടിലെ ഒരിനമായ 'കത്ത് പാട്ടാണ് ' അവള്‍ അവതരിപ്പിച്ചത്. വരികള്‍ ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നില്ലെങ്കിലും മക്കള്‍ ഗള്‍ഫില്‍ നിന്നുംതിരിച്ചു വരുന്ന ബാപ്പയെ കാത്തിരിക്കുന്നതും, ബാപ്പയ്ക്ക് പകരം ബാപ്പയുടെ മയ്യത്ത് വരുന്നതുമാണ് പാട്ടിന്റെ ഇതിവൃത്തം. ആയിഷ പാടിത്തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ അത് വരെ ആര്‍തലച്ചിരുന്ന സദസ്സ്  മൂകമായി. പിന്നീടത് ശോകാര്‍ദ്രമായി. പാട്ടവസാനിച്ചതും ആയിഷ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് സ്വന്തം ഇരിപ്പിടം ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടിയതും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു. പീരിയഡ് കഴിയാന്‍ സമയം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നീട് ആരും ഒന്നും അവതരിപ്പിച്ചില്ല. ചിലര്‍ കരച്ചിലിന്റെ വക്കോളമെത്തിയിരുന്നു. മറ്റു ചിലര്‍ ആരും കാണാതെ കണ്ണീരൊപ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

   ദിവസങ്ങള്‍ കടന്നു പോയി. ക്ലാസുകളും കലോത്സവങ്ങളുമെല്ലാം മുറയ്ക്കു നടന്നു. ക്രിസ്തുമസ്സിനൊപ്പം വരുന്ന അര്‍ദ്ധവാര്‍ഷിക പരീക്ഷയെ വരവേല്‍ക്കേണ്ട കൂടിയാലോചനയിലായിരുന്നു പഠിപ്പിസ്റ്റുകള്‍. അപ്പോഴാണ് കുറച്ച് നാളുകളായുള്ള  ആയിഷയുടെ ക്ലാസിലെ അസാന്നിദ്ധ്യം എന്റെ ശ്രദ്ധയില്‍ പെട്ടത്.

       'മ്മടെ താത്തക്കുട്ടീനെ കുറച്ചു നാളായി കാണാറില്ലല്ലോ'

      അടുത്തിരുന്നിരുന്ന മന്‍സൂറിനോട്  ഞാന്‍ കാര്യം തിരക്കി.

      'ഓളിനി വരൂല'

      'എന്തെ...?'

      'ഓള്‌ടെ നിക്കാഹ് കയിഞ്ഞു'

      'നുണ പറയണ്ട'

    'നുണയൊന്ന്വല്ല. ഓള്  ഓള്‌ടെ എളാപ്പാന്റെ പെരേല്  നിന്നിട്ടാ പഠിക്ക്ണ് . ഓള്‍ക്ക്  ഉമ്മേം ബാപ്പേം ഒന്നൂല്ലാ...'

        പിന്നീട് ഞാനവനോടൊന്നും ചോദിച്ചില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകളില്‍ സദാ തങ്ങി നിന്നിരുന്ന വിഷാദം നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയുടെ അര്‍ത്ഥം അപ്പോഴാണെനിക്ക് മനസ്സിലായത്. ക്ലാസിലെ ബഹളത്തിനിടയിലും അവള്‍ അന്നു പാടിയ കത്തുപാട്ടിന്റെ  വരികള്‍ എന്റെ കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

പുത്രോ ന രക്ഷതി വാര്‍ദ്ധക്യേ

              ഐ.സി.യുവില്‍ കിടക്കുന്ന ഒരു ബന്ധുവിനെ കാണാന്‍ ബാംഗ്ലൂരില്‍ ഉള്ള ഒരു സ്വകാര്യ ആശുപത്രിയില്‍ എത്തിയതായിരുന്നു ഞാന്‍. രാവിലെ 11 മണിക്ക് ശേഷമാണ് ഐ.സി.യുവിലെ സന്ദര്‍ശനസമയം. ഒന്നര മണിക്കൂര്‍ ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. കുറച്ചപ്പുറത്തായി സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് വിശ്രമിക്കാനുള്ള സൗകര്യമുണ്ട്. ഞാന്‍ അങ്ങോട്ട് നടന്നു. അവിടെ അങ്ങിങ്ങായി കുറച്ചു പേര്‍ ഇരിക്കുന്നു. പലരുടെയും മുഖത്ത് നല്ല ഉറക്കക്ഷീണം.

          എന്റെ അടുത്തിരുന്നിരുന്നത് ഒരു തമിഴ്‌നാട്ടുകാരനാണ്. കണ്ടാല്‍ എഴുപതു വയസ്സിനടുത്ത് പ്രായം വരും. കറുത്തു മെലിഞ്ഞ് ഉയരം കുറഞ്ഞ ഒരാള്‍. പാടേ നരച്ച താടിയും മുടിയും അയാളുടെ മുഖത്തെ സുന്ദരമാക്കുന്നുണ്ടെന്നു തോന്നി. തമിഴ്‌നാട്ടിലെ തേനി ജില്ലയിലെ ഏതോ ഉള്‍ഗ്രാമത്തിലാണ് അയാള്‍ ജനിച്ചത്. പക്ഷേ തമിഴ്‌നാടുമായി ഇപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്കുള്ള ബന്ധം സംസാരിക്കുന്ന ഭാഷ മാത്രമാണ്. തമിഴിലാണ് സംസാരമെങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടെ കന്നഡ വാക്കുകള്‍ കയറി വരുന്നു. എനിക്ക് തമിഴ് അറിയാം എന്നറിഞ്ഞപ്പോള്‍ അയാള്‍ക്ക് സന്തോഷമായി, അയാള്‍ വാചാലനായി. ബാംഗ്ലൂരില്‍ പതിനഞ്ചാം വയസ്സില്‍ എത്തിയതാണ്. പിന്നീടങ്ങോട്ട് പല തൊഴിലുകളും ചെയ്തു. കുറേ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഗവണ്‍മെന്റ് ഓഫീസ്സില്‍ സ്വീപ്പര്‍ ആയി ജോലി കിട്ടി. മുപ്പതാം വയസ്സില്‍ വിവാഹിതനായി. വിവാഹം അയാള്‍ക്ക് നല്ലവളായ ഒരു ഭാര്യയേയും മനുഷ്യത്വം തൊട്ടു തീണ്ടാത്ത അഞ്ചു മക്കളേയും സമ്മാനിച്ചു.

         സ്വീപ്പര്‍ ജോലിക്ക് പുറമേ പല ജോലികളും അയാള്‍ ചെയ്തു. അയാളുടെ ഭാഷയില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ ''ഒരു കപ്പ് കാഫി കൂടെ കുടിക്കാമെ മാടു മാതിരി വേലൈ സെഞ്ചേന്‍''. ചെയ്തിരുന്ന ജോലികളുടെ കാഠിന്യമോ,  അവയില്‍ നിന്നുമുള്ള വരുമാനമോ ഒന്നും അയാള്‍ ഭാര്യയേയോ മക്കളേയോ അറിയിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവര്‍ക്കു വേണ്ടതും, വേണ്ടതിലധികവും അയാള്‍ നല്‍കി. മൂന്ന് ആണ്മക്കളും രണ്ട് പെണ്മക്കളുമായിരുന്നു അയാള്‍ക്ക്. അഞ്ചു പേരെയും നല്ല രീതിയില്‍ പഠിപ്പിച്ചു. രണ്ടു പെണ്മക്കളെ വിവാഹം ചെയ്തയച്ചു. അവര്‍ സുഖമായി കഴിയുന്നു. അയാള്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഹോസ്പിറ്റലില്‍ തന്നെ മൂത്ത മകന് നഴ്‌സായി ജോലി കിട്ടി. പക്ഷെ ആ ജോലി കിട്ടാന്‍ വേണ്ടി കൈക്കൂലിയിനത്തില്‍ അയാള്‍ക്ക് അഞ്ചു ലക്ഷം രൂപ ചിലവാക്കേണ്ടി വന്നു. രണ്ടാമത്തെ മകനും കൈക്കൂലി കൊടുത്താല്‍ ജോലി കിട്ടും എന്ന അവസ്ഥ വന്നു. കൊടുത്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള കടങ്ങളുടെ കണക്ക് അയാളെ ആ ഉദ്യമത്തില്‍ നിന്നും പിന്തിരിപ്പിച്ചു. പക്ഷേ ദൈവം അയാളെ കൈവെടിഞ്ഞില്ല. ബാംഗ്ലൂരില്‍ വന്ന കാലത്ത് തിയേറ്ററില്‍ ജോലി ചെയ്തിരുന്ന സമയത്ത് അയാളുടെ റൂമില്‍ താമസിച്ചിരുന്ന ഒരു പഞ്ചായത്ത് മെമ്പര്‍ ഇന്ന് എം.എല്‍.എ ആണ്. എം.എല്‍.എ യുടെ റെക്കമെന്റേഷനില്‍ രണ്ടാമത്തെ മകനും ജോലി കിട്ടി. ജോലി കിട്ടി മാസങ്ങള്‍ പിന്നിടും മുമ്പേ ഇരുവരും വേറെ വീടുകളിലേക്ക് താമസം മാറി. മൂന്നാമത്തെ മകന്‍ ഹോസ്റ്റലില്‍ നിന്നു പഠിക്കുകയാണ്. പഠിക്കാന്‍ മിടുക്കനായതിനാല്‍ അവനു ജോലി ആക്കി കൊടുക്കേണ്ടി വരില്ല എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസമുണ്ട് അയാള്‍ക്ക്.

           സംസാരത്തിനിടയില്‍ ഐ.സി.യുവില്‍ നിന്നും പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ നഴ്‌സിനോട് അയാള്‍ എന്തോ തിരക്കി. വീണ്ടും യഥാസ്ഥാനത്ത് വന്നിരുന്ന് സംസാരം തുടര്‍ന്നു. അയാളുടെ ഭാര്യയാണ് ഐ.സി.യുവില്‍ കിടക്കുന്നത്. ഒരാഴ്ച്ചയായി കിടപ്പ് തുടങ്ങിയിട്ട് . രോഗം എന്തെന്ന് അയാള്‍ പറഞ്ഞില്ല. ചികിത്സിച്ചാലും ഭേദമാവില്ല എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു. അഡ്മിറ്റ് ചെയ്ത ദിവസം തന്നെ മക്കളെ എല്ലാവരെയും വിവരമറിയിച്ചതാണ്. ആരും വന്നില്ല. പലരേയും കണ്ടിട്ട് വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു. പെണ്മക്കള്‍ വരാത്തതിനെ കുറിച്ച് അയാള്‍ക്ക് പരാതിയില്ല. പക്ഷേ ആണ്മക്കള്‍ക്ക് ഒന്ന് വന്നുകൂടെ? അവര്‍ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ കൂടെ നില്‍ക്കണമെന്നൊ ഹോസ്പിറ്റല്‍ ബില്‍ അടക്കണമെന്നോ അയാള്‍ക്ക് ആഗ്രഹമില്ല. പക്ഷെ അവര്‍ക്ക് വരാമായിരുന്നു. അയാള്‍ വീണ്ടും വീണ്ടും അത് തന്നെ പറഞ്ഞു.

          രോഗവിവരം അറിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്യാം എന്നാണ് ഭാര്യ പറഞ്ഞത്. ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും ഒളിച്ചോടാന്‍ താന്‍ ഒരുക്കമല്ല. വിശ്വസിച്ച് കൈ പിടിച്ചവളെ വഞ്ചിക്കാന്‍ വയ്യ. ജീവിക്കാനുള്ള തുക പെന്‍ഷന്‍ ആയി കിട്ടുന്നുണ്ട്. മക്കളുടെ ഔദാര്യത്തില്‍ കഴിയേണ്ട കാര്യമില്ല. കടം വാങ്ങിയിട്ടായാലും കിടപ്പാടം വിറ്റിട്ടായാലും അവളെ നോക്കണം. രോഗം ഭേദമാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കണം. അതിനു കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കില്‍ മരണം വരെ വേദനയില്ലാതെ ജീവിക്കാന്‍ വേണ്ട എല്ലാ ചികിത്സയും ചെയ്യണം. അതു പറയുമ്പോള്‍ അയാളുടെ മുഖത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ കനലുകളെരിയുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ഐ.സി.യുവിന്റെ മുന്നിലേക്ക് തന്റെ ഊന്നുവടി കുത്തിപ്പിടിച്ച് അയാള്‍ നടന്നു നീങ്ങുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ തരിച്ചിരിക്കുകയായ്യിരുന്നു...

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

ഒരു അപൂര്‍വ്വ സൗഹൃദത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മയ്ക്ക് ...

      അന്ന്  “എയര്‍പോര്‍ട്ട് അതോറിറ്റി ഓഫ് ഇന്ത്യ” നടത്തിയ “ജൂനിയര്‍ എക്സിക്യുട്ടീവ്‌ എന്‍ജിനീയര്‍” തസ്തികയിലേക്കുള്ള പരീക്ഷയില്‍ പങ്കെടുക്കാനായി തിരുവനന്തപുരത്ത് എത്തിയതായിരുന്നു ഞാന്‍. അന്ന് രാവിലെയാണ് തിരുവനന്തപുരത്ത്  എത്തിയത്. ഒരു ഹോട്ടലില്‍ റൂമെടുത്ത് കുളിച്ചു ഫ്രഷായി പരീക്ഷക്കിറങ്ങി. ബി.എന്‍.വി.വി.എച്ച്.എസ്.എസ്. തിരുവല്ലം ആയിരുന്നു പരീക്ഷാകേന്ദ്രം. തമ്പാനൂരില്‍ നിന്നും  ബസ് കയറി തിരുവല്ലം പരശുരാമ ക്ഷേത്രത്തിനു മുന്നില്‍ എത്തി. വിശപ്പ് ശല്യം ചെയ്യാന്‍ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ചുറ്റിലും നോക്കിയപ്പോള്‍ നല്ല ഹോട്ടലുകളൊന്നും കണ്ടില്ല. അവസാനം അവിടെ കണ്ട ഒരു ചെറിയൊരു ഹോട്ടലില്‍ കയറി. ഹോട്ടലില്‍ സാമാന്യം നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു. മിക്കവാറും ആളുകള്‍ അവിടെ ക്ഷേത്രത്തില്‍ തൊഴാന്‍ വന്നവരാണെന്ന് അവരുടെ വേഷവിധാനത്തില്‍ നിന്ന് തന്നെ മനസ്സിലാവും.

               സപ്ലയര്‍ അടുത്ത് വന്ന് “അപ്പം…പൊറോട്ട…ഏതു വേണം..?” എന്നുറക്കെ ചോദിച്ചു.

അപ്പവും കറിയും മതിയെന്ന് പറഞ്ഞു (ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ അപ്പം എന്ന് സാധാരണ പറയുന്നത്

നെയ്യപ്പം, ഉണ്ണിയപ്പം മുതലായ സാധനങ്ങളെയാണ്) മുന്നില്‍ ഭക്ഷണമെത്തി. പുളിപ്പും മധുരവും കലര്‍ന്ന ഒരു വൃത്തികെട്ട രുചിയായിരുന്നു കറിയ്ക്ക്. ഞാന്‍ കറിയിലേക്ക് അറപ്പോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ട സപ്ലയര്‍ ദേഷ്യത്തോടെ എന്നെ അടിമുടിയൊന്നു നോക്കിയ ശേഷം കടന്നു പോയി…

“എക്സാം എഴുതാന്‍ വന്നതാണോ…?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോള്‍ അപ്പവും കറിയുമായുള്ള  മല്ലയുദ്ധം താല്‍ക്കാലികമായി അവസാനിപ്പിച്ച് ഞാന്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. ഏകദേശം എന്റെ അതേ പ്രായം വരുന്ന ഒരു പയ്യന്‍.

“ആതെ”

ബി.എന്‍.വി.വി.എച്ച്.എസ്.എസ് ആണോ സെന്റര്‍..?

“ആതെ”

“എനിക്കും അവിടെത്തന്നെയാണ് സെന്റര്‍”

         എനിക്ക് സന്തോഷമായി. സംസാരിക്കാന്‍ ഒരാളെ കിട്ടിയല്ലോ. ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു ഹോട്ടലില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോള്‍ കാഷിയറോട് സ്കൂള്‍ എവിടെയാണെന്ന് ചോദിച്ചു. “ഇവിടെ നിന്ന് ഒരു നൂറു മീറ്റര്‍ പോയാല്‍ മതി” എന്ന് മറുപടി വന്നു. അത്രയല്ലേ ഉള്ളു എന്ന് കരുതി നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. നൂറു മീറ്ററുകള്‍ പലതു കഴിഞ്ഞിട്ടും സ്കൂള്‍ എത്തിയില്ല. ഏകദേശം ഒന്നര കിലോമീറ്ററോളം

നടന്നപ്പോഴാണ് സ്കൂള്‍ കണ്ടത്. ഓരോ കാര്യങ്ങള്‍ സംസാരിച്ചു നടന്നത് കൊണ്ട് അതൊരു വലിയ ദൂരമായി തോന്നിയില്ല. കാര്യമായിട്ട് അവന്‍ തന്നെയാണ് സംസാരിച്ചത്. ഞാന്‍ വെറും കേള്‍വിക്കാരനായിരുന്നു. തമ്മില്‍ കണ്ടിട്ട് പത്തു മിനിറ്റേ ആയിട്ടുള്ളൂ എങ്കിലും പത്തു വര്‍ഷത്തെ അടുപ്പത്തോടെയുള്ള അവന്റെ സംസാരം ശരിക്കും എന്നില്‍ കൗതുകമുണര്‍ത്തി .

   

         ഒരു കുന്നിനു മുകളിലാണ് സ്കൂള്‍. അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ കുറച്ച പേര്‍ അങ്ങിങ്ങായി നില്‍ക്കുന്നത് കണ്ടു. കയറി ചെല്ലുന്നിടത് തന്നെ ഒരു ബോര്‍ഡ് തൂക്കിയിരുന്നു. അതിലാണ് രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പറും ക്ലാസും എഴുതിയിരുന്നത്. അവന്റെ രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പര്‍ പെട്ടന്ന് കണ്ടു പിടിച്ചു. എത്ര തിരഞ്ഞിട്ടും എന്റെ നമ്പര്‍ അതില്‍ കണ്ടില്ല. ഒടുവില്‍ അവിടെയുള്ള ഒരു ഒഫീസ് സ്റ്റാഫിനോട്  ഞാന്‍ കാര്യമന്വേഷിച്ചു. അയാള്‍ എന്റെ കൂടെ വന്നു നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡിലെ നമ്പറുകളുമായി എന്റെ നമ്പര്‍ ഒത്തുനോക്കി. നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പര്‍ ഇല്ലെങ്കില്‍ ഒന്നും ചെയ്യാന്‍ പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞ് അയാള്‍ കൈ മലര്‍ത്തി. ഞാന്‍ ഇടിവേട്ടേറ്റ പോലെയായി. പാലക്കാട് നിന്നും ഇത്ര കഷ്ടപ്പെട്ട് വന്നിട്ട് നോട്ടീസ് ബോര്‍ഡില്‍ പേരില്ലെന്ന്. ഇതെന്തൊരു അക്രമമാണെന്ന് എനിക്ക് ഉറക്കെ ചോദിക്കാന്‍ തോന്നി. പക്ഷെ ആരോട്‌…? ഹോട്ടലില്‍ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട സുഹൃത്തിനോട് യാത്ര പറയാന്‍ പോലും നില്‍ക്കാതെ ഞാന്‍ തിരിച്ചു നടന്നു. മനസ്സില്‍ സങ്കടം, ദേഷ്യം... അങ്ങനെ ഒരുപാട് വികാരങ്ങളുടെ വേലിയേറ്റം നടക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ബസ്‌ വന്നു. ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ കയറാനൊരുങ്ങുമ്പോള്‍ പിന്നില്‍ നിന്നാരോ ഷര്‍ട്ടില്‍ പിടിച്ചു വലിച്ചു. ഞാന്‍ ബസ്സില്‍ കയറാതെ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി. ”ഹോട്ടലില്‍ വച്ച് പരിചയപ്പെട്ട സുഹൃത്ത്”. അവന്‍ വല്ലാതെ കിതയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… “നിന്റെ രജിസ്റ്റര്‍ നമ്പര്‍ അപ്പുറത്തെ സ്കൂളിലുണ്ട്. ഈ സ്കൂളിന്റെ തന്നെ ‘ഗേള്‍സ്‌ സ്കൂള്‍ ‘ ആണ് അപ്പുറത്ത്… ഞാന്‍ പോയി നോക്കി…. നമ്പര്‍ അവിടെ ഉണ്ട്….”

         അവന്‍ ഒറ്റശ്വാസത്തില്‍ ആ വാചകം പറഞ്ഞ് തീര്‍ത്തു. എനിക്ക് അവനെയെടുത്ത് പൊക്കാന്‍ തോന്നി. റോഡില്‍ ആണ് നില്‍ക്കുന്നത് എന്ന ബോധം പെട്ടന്ന് മനസ്സിലേക്കൊടിയെത്തിയതിനാല്‍ അത് ചെയ്തില്ല. ഒരുപാട് ഓടിയത് കൊണ്ടാവണം അവന്‍ കിതച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കുകയായിരുന്നു. ഞാന്‍ ആണെങ്കില്‍ അവനോട് എങ്ങനെ നന്ദി പറയണം എന്ന ചിന്തയിലായിരുന്നു. അവന്റെ സ്ഥാനത്ത് വേറെ ആരാണെങ്കിലും അല്‍പ്പസമയം മുമ്പ് മാത്രം പരിചയപ്പെട്ട ഒരാള്‍ക്ക് ഇത്ര വലിയ സഹായം ചെയ്യുമോ എന്ന് ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. ഞാന്‍ തന്നെ വേണ്ടെന്നു വച്ച ഒരു കാര്യം എനിക്ക് വേണ്ടി ചെയ്തു തന്നിരിക്കുന്നു. പക്ഷെ ഒന്നും സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഭാവമായിരുന്നു അവന്റെ മുഖത്ത്.

          ഞങ്ങള്‍ വീണ്ടും സ്കൂളിനു മുന്നില്‍ എത്തി. അവനോട്‌ യാത്രയും നന്ദിയും പറഞ്ഞ് എന്റെ സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നു. അതിനു മുമ്പ് അവനോട്‌ എക്സാം കഴിഞ്ഞാല്‍ അവന്റെ  സ്കൂളിനു മുന്നില്‍ വെയിറ്റ് ചെയ്യാന്‍ പറയുകയും ചെയ്തു. എക്സാം കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ നിന്നിറങ്ങി. ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആ സുഹൃത്ത് എന്റെ സ്കൂളിന്റെ മുന്നില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു…!!! ഞങ്ങള്‍ പലതും പറഞ്ഞ് ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക്  നടന്നു…ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പില്‍ നല്ല തിരക്കുണ്ടായിരുന്നു… കുറച്ചു സമയത്തെ കാത്തുനില്‍പ്പിന് ശേഷം ഒരു കെ.എസ്.ആര്‍.ടി.സി ബസ്‌ വന്നു. ഞാന്‍ എങ്ങനെയൊക്കെയോ അതില്‍ കയറിക്കൂടി. അവന് കയറാന്‍ പറ്റിയില്ലെന്ന് പിന്നെയാണ് മനസ്സിലായത്. ഞാന്‍ ഇറങ്ങാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍ എന്റെ പിന്നിലുള്ളവര്‍ എന്നെ മുന്നിലേക്ക് തള്ളുകയാണ് ചെയ്തത്. അപ്പോഴേക്കും ബസ്‌ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. അവന്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈവീശി. ഞാനും….

           ബസ്‌ യാത്രക്കിടയിലാണ് അവന്റെ പേര് എന്തെന്നോ നാട് എവിടെയെന്നോ ഒന്നും ഞാന്‍ അന്വേഷിച്ചില്ല എന്ന അബദ്ധം മനസ്സിലായത്. മടക്കയാത്രയില്‍ “രാജധാനി എക്സ്പ്രസ്സില്‍” ഇരിക്കുമ്പോള്‍ എന്റെ മനസ്സ് മുഴുവന്‍ ആ സുഹൃത്തിന്റെ മുഖമായിരുന്നു. വെറും മൂന്നു മണിക്കൂര്‍ കൊണ്ട് ഒരിക്കലും മറക്കാത്ത ഒരു സൗഹൃദം സമ്മാനിച്ച് പേരു പോലും പറയാതെ പോയ്മറഞ്ഞ സുഹൃത്ത്. ആ തിരുവനന്തപുരം യാത്ര ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുക ആ സുഹൃത്തിന്റെ പേരിലായിരിക്കും. അവന്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ച സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിലായിരിക്കും.

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...

ഒരു ബ്ലോഗ്‌ ഉണ്ടാക്കിയ കഥ

          ഒരു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാക്കാന്‍ എത്ര സമയം വേണം...?

        കൂടിപ്പോയാല്‍ പത്തു മിനിറ്റ്. ഇനിയിപ്പോള്‍ ഒരു നല്ല ടെമ്പ്ലേറ്റ്  എല്ലാം ഡിസൈന്‍ ചെയ്ത് ഒരു കിടിലന്‍ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാനാണ് പരിപാടിയെങ്കില്‍ ഒരു മാസം വരെ എടുത്തേക്കാം. ഇതെല്ലാം ബ്ലോഗ് എന്തെന്നോ, ബ്ലോഗ്ഗര്‍ എന്തെന്നോ, വേഡ്പ്രസ്സ് എന്തെന്നോ എല്ലാം അറിയാവുന്നവരുടെ കാര്യം. എന്നാല്‍ ജീവിതത്തില്‍ ആകെ നമ്മുടെ ലാലേട്ടന്റെ ബ്ലോഗ് മാത്രം വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒരാള്‍ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയാല്‍ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ...?

      വേഡ്പ്രസ്സ് ആണ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ആയി തിരഞ്ഞെടുത്തത്. മോശം പറയരുതല്ലോ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ പറഞ്ഞ കൂട്ടുകാരെല്ലാം ആദ്യം ഭയങ്കര സപ്പോര്‍ട്ട് ആയിരുന്നു. ഹോ...എന്തൊക്കെ ആയിരുന്നു... ബ്ലോഗിലെ സൃഷ്ടികളെല്ലാം വായിക്കുന്നു... അഭിപ്രായം പറയുന്നു... ഉപദേശങ്ങള്‍ തരുന്നു... എനിക്കെന്താണീ ബുദ്ധി നേരത്തെ തോന്നാതിരുന്നത് എന്നു പല വട്ടം ചിന്തിച്ചെങ്കിലും 'എല്ലാറ്റിനും അതിന്റേതായ സമയമുണ്ട്' എന്ന 'വിജയവാക്യത്തില്‍' ഞാന്‍ സമാധാനം കണ്ടെത്തി. ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കാം. ഈ കഥയിലെ നായകന്‍ ഞാനും ഉപനായകന്‍ എന്റെ ബ്ലോഗും ആണ്. സുഹൃത്തുക്കള്‍ പലരും നിര്‍ബന്ധിച്ചപ്പോഴാണ് ഒന്നര വര്‍ഷം മുമ്പ് ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. സ്വതവേ മടിയനായ എന്നെക്കൊണ്ട് ഇത് വല്ലതും നടക്കുമോ എന്ന  ചിന്ത തുടക്കത്തിലേ ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്തൊക്കെയായാലും രണ്ടും കല്‍പ്പിച്ച്  ''Sangeeth Writes'' എന്ന പേരില്‍ ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങി.

      'പവനായി ശവമായത്' കുറച്ചു നാള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ്. രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ ബ്ലോഗില്‍ ആളനക്കമില്ലാതായി. പ്രതാപകാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ജീവിക്കുന്ന, നിലം പൊത്താറായ തറവാട്ടിലെ കാരണവരെ പോലെ ഞാന്‍ ദിവസങ്ങള്‍ തള്ളി നീക്കി. അങ്ങനെയിരിക്കേയാണ് ദൈവദൂതനേപ്പോലെ എന്റെയൊരു കൂട്ടുകാരാന്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്. അവനോട് ഞാന്‍ എന്റെ 'ബ്ലോഗനുഭവം' വിവരിച്ചു.

           ''നിന്റെ ബ്ലോഗ് അഡ്രസ്സ് എന്താണെന്നാ പറഞ്ഞത്...?''

           ''Sangeeth Writes'' എങ്ങനെയുണ്ട്...? കിടിലനല്ലേ....?''

     ''എടാ പൊട്ടാ...മലയാളത്തിലെ 99% ബ്ലോഗുകളും ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ആണ് പ്ലാറ്റ്‌ഫോം ആയി തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. നിനക്ക് അതില്‍ തുടങ്ങാമായിരുന്നുല്ലേ...? ബ്ലോഗിന്റെ അആഇഉ അറിയാത്തവനാ ബ്ലോഗ് എഴുതാന്‍ നടക്കുന്നത്''

      അതെനിക്കൊരു പുത്തനറിവായിരുന്നു. പിന്നീട് ഞാന്‍ പലരോടും അന്വേഷിച്ചു. ചില ബ്ലോഗെഴുത്തുകാരോടും വിവരങ്ങള്‍ തിരക്കി. എല്ലാവരും ഒരേ സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു. ''ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ആണ് എല്ലാം കൊണ്ടും നല്ലത്. മറ്റു ബ്ലോഗുകളെ പിന്തുടരാനും, കമന്റിടാനും എല്ലാം അതാണ് നല്ലത്.

       വേഡ്പ്രസ്സില്‍ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങാന്‍ ഉപദേശിച്ചതും വേറെ ഒരു കൂട്ടുകാരനായിരുന്നു. അവനെയങ്ങു തല്ലിക്കൊന്നു ജയിലില്‍ പോയാലോ എന്ന് വരെ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു. അക്രമം ഒന്നിനും പരിഹാരമാല്ലല്ലോ :) സംയമനം പാലിക്കണം. പുതിയൊരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങണം. അങ്ങനെ വേഡ്പ്രസ്സുമൊത്തുള്ള ജീവിതം കേവലം നാല് മാസങ്ങള്‍ കൊണ്ട് ഞാന്‍ അവസാനിപ്പിച്ചു. തെല്ലു ദുഖത്തോടെയാണെങ്കിലും വേഡ്പ്രസ്സിനെ 'ലീഗലി ഡിവോഴ്‌സ്' ചെയ്ത് ബ്ലോഗ്ഗറിന്റെ കൂടെ ഒരു പുതുജീവിതം ആരംഭിച്ചു. ആദ്യം പേരിടല്‍ ചടങ്ങായിരുന്നു. പേരിന്റെ കാര്യത്തില്‍ എനിക്ക് ഒരേയൊരു നിര്‍ബന്ധം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളു. ആ പേരില്‍ വേറെ ബ്ലോഗ് ഒന്നും ഉണ്ടാവാന്‍ പാടില്ല. കുറച്ചു നാളത്തെ ആലോചനയ്‌ക്കൊടുവില്‍ 'അക്ഷരം' എന്ന പേര് തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ പുതിയ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങിയ കാര്യം എല്ലാവരേയും അറിയിക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. പക്ഷെ അതിനു കുറച്ചു സമയം മുമ്പ് ഒരു ഉള്‍വിളിയുണ്ടായി. 'എന്നെ ബ്ലോഗ്ഗറില്‍ എത്തിച്ച കൂട്ടുകാരനോട് ഈ കാര്യം പറയണ്ടേ...? അതല്ലേ അതിന്റെയൊരു മര്യാദ...? ' മൊബൈല്‍ എടുത്ത് അവനെ വിളിച്ചു.

          ''നീ പറഞ്ഞ പോലെ ഞാന്‍ ബ്ലോഗ്ഗറില്‍ പുതിയ ബ്ലോഗ് തുടങ്ങി''

         ''നന്നായി...എന്താ ബ്ലോഗിന്റെ പേര്...?''

         '' 'അക്ഷരം'. എങ്ങനെയുണ്ട്...? പൊളിച്ചില്ലേ...? ''

         '' സംഗതി പൊളിച്ചു. പക്ഷെ ഈ പേരില്‍ പത്തു പതിനഞ്ചു ബ്ലോഗെങ്കിലും ഉണ്ടാവും.''

        ഫാനിന്റെ തണുത്ത കാറ്റിലും വിയര്‍ക്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞു. ഇടി വെട്ടിയവനെ പാമ്പ് കടിച്ച അവസ്ഥ :(

        '' തൂലിക എന്ന പേര് എങ്ങനെയുണ്ട്....?''

     

         ഞെട്ടലില്‍ നിന്നും മുക്തനായപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

     

        '' ആ പേരില്‍ അഞ്ചാറു ബ്ലോഗ് ഉണ്ടാവും''

        തോറ്റു പിന്മാറാന്‍ ഞാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. സാഹിതി, സപര്യ, സര്‍ഗ്ഗം, സൃഷ്ടി, സമസ്യ, സ്മൃതി, ഉദിതി, നിനവ്, നിമിഷാന്തരം, മയൂഖം, നീരദം, താളിയോല, മലയാഴ്മ, ദളം, ചില്ല, വാതായനം, ജലകണം, തുടി, തുഹിനം, ദീപസ്തംഭം, നിനാദം, നിരുക്തം, മുകുളം, അപൂര്‍ണ്ണം, പുതുമഴ, നീഹാരം, മുകില്‍, രവം, സാരംഗം, ഹൃദന്തം, തുഷാരബിന്ദുക്കള്‍, വൈതരണി, വല്ലരി, ആര്‍ദ്രം, ഗ്രീഷ്മം, ശ്രാവണം..... അങ്ങനെ നൂറു കണക്കിനു പേരുകള്‍ എന്റെ ബ്ലോഗിനായി ഞാന്‍ കണ്ടെത്തി. നിര്‍ഭാഗ്യവശാല്‍ ആ പേരുകളിലെല്ലാം ബ്ലോഗുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു....തുടര്‍ന്ന് ഞാന്‍ നടത്തിയ വിശദമായ അന്വേഷണത്തില്‍ നിന്നും എനിക്ക് ഒരു കാര്യം ബോധ്യപ്പെട്ടു. മലയാളത്തിലെ ഒരുവിധം നല്ല വാക്കുകളെല്ലാം ബ്ലോഗിന്റെ പേരുകളായും url ആയും ഇതിനോടകം എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒന്നുകില്‍ ആരുമുപയോഗിക്കാത്ത പേര് എന്ന നിര്‍ബന്ധം ഞാന്‍ ഒഴിവാക്കണം. അതിനു ഞാന്‍ തയ്യാറായിരുന്നില്ല. ഇനി എന്റെ ബ്ലോഗിന് വേറെ എവിടെയും കാണാത്ത പേരിടണമെങ്കില്‍ ഞാനായിട്ട് വല്ല വാക്കും നിര്‍മ്മിക്കണം. അങ്ങനെയൊരു സാഹസത്തിനു മുതിരുന്നതിനേക്കാള്‍ '"Sangeeth Writes"' എന്ന പഴയ പേരുപയോഗിച്ച് ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുകയാണ് നല്ലത് എന്ന തീരുമാനത്തില്‍ ഞാന്‍ എത്തിച്ചേര്‍ന്നു. അപ്പോഴേക്കും മാസങ്ങള്‍ ഒരുപാട് പിന്നിട്ടിരുന്നു. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു ബ്ലോഗ് തുടങ്ങുന്നതിനു ഞാന്‍ എടുത്ത സമയം ഒന്നര വര്‍ഷമാണ്.

     എന്റെ ബ്ലോഗിനെക്കുറിച്ച് യാതൊരു വിധ അവകാശവാദങ്ങളും എനിക്കില്ല. കാക്കത്തൊള്ളായിരം ബ്ലോഗര്‍മാരും അതിലധികം ബ്ലോഗുകളുമുള്ള നമ്മുടെ കേരളത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന ഒരു ബ്ലോഗര്‍ ആയി മാറണം എന്ന അത്യാഗ്രഹമൊന്നും എനിക്കില്ല. എന്റെ രചനകള്‍ എല്ലാവരുമായി പങ്കു വയ്ക്കാനും അതിനെക്കുറിച്ചുള്ള അഭിപ്രായങ്ങള്‍ അറിയാനുമുള്ള ഒരു മാര്‍ഗ്ഗമായാണ് ഞാന്‍ ബ്ലോഗിനെ കാണുന്നത്. നിങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരുടെയും വിലയേറിയ അഭിപ്രായങ്ങളും ഉപദേശങ്ങളും പ്രതീക്ഷിക്കുന്നു.

-സസ്‌നേഹം സംഗീത്‌

തുടര്‍ന്ന് വായിക്കുക...